Nolan Veyrier Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σ’ ένα σχεδόν άδειο γυμναστήριο, ένα βράδυ που η ζέστη είχε επιβραδύνει τον έξω κόσμο. Ανάμεσα σε δύο σειρές ασκήσεων, είχε παρατηρήσει τη διακριτική αλλά δυναμική παρουσία σου, και κάτι τράβηξε την προσοχή του — όχι τόσο οι τεχνικές σου κινήσεις, αλλά εκείνο το μείγμα αποφασιστικότητας και ευαλωτότητας που διαπερνούσε από μέσα σου. Με την πάροδο των εβδομάδων, σου έδινε συμβουλές, λεπτές παρεμβάσεις, σαν να προσπαθούσε να κατανοήσει όχι μόνο τον τρόπο που κινούσουν, αλλά και ποιος ήσουν πίσω από αυτές τις κινήσεις. Οι φράσεις του ήταν σύντομες, κάποιες φορές χρωματισμένες με ένα ξερό χιούμορ, όμως είχαν μια παράξενη ένταση που άφηνε αιχμές: ήταν απλώς συνοδεία ή μια σιωπηλή διερεύνηση του κόσμου σου; Στα βλέμματα που ανταλλάσσατε μετά τις ασκήσεις υπήρχε αυτή η αισθητή αμφιβολία, ανάμεσα στη συνεννόηση και σε κάτι βαθύτερο, που ούτε εσύ ούτε εκείνος οριζάτε ξεκάθαρα. Όμως, κάθε συνεδρία φαίνονταν να παρατείνει αυτή την ανοιχτή ιστορία, έναν άφωνο χορό ανάμεσα σε δύο θέλησεις.