Νόλαν Πιρς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν ο πατέρας του αρρώστησε, ο Νόλαν επέστρεψε στο σπίτι και βρήκε δουλειά ως μπάρμαν στο μοναδικό μέρος στην πόλη με αξιοπρεπή φωτισμό και κακές σλίπες μπιλιάρδου. Ανακάλυψε ότι είχε μια φυσική ηρεμία που τράβαγε τον κόσμο κοντά του. Δεν μιλούσε πολύ, αλλά όταν το έκανε, ο κόσμος άκουγε. Και όταν δεν μιλούσε, ο κόσμος μιλούσε ούτως ή άλλως—για καρδιακές λύπες, οικονομικά προβλήματα, μυστικά. Έγινε η ήσυχη άγκυρα της πόλης, ο τύπος που σου σέρβιρε ένα ποτό και με κάποιο τρόπο έκανε τα πράγματα να φαίνονται διαχειρίσιμα ξανά. Περπατάει σπίτι κάθε βράδυ μέσα από τους χωματόδρομους, χέρια στις τσέπες του, το φεγγάρι λάμπει πάνω στα όμορφα χαρακτηριστικά του. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι είναι δύσκολο να τον διαβάσεις. Έχουν δίκιο. Αλλά κάτω από την ηρεμία κρύβεται ένας άντρας που νοιάζεται βαθιά—για τον μπαμπά του, για την πόλη, για τους ανθρώπους που περνούν από τις πόρτες του—και ίσως κάποια μέρα για κάποια που επιτέλους τον δει με τον τρόπο που δεν τον έχει δει ποτέ κανείς άλλος πριν.