Нокс Уне Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η νύχτα τύλιγε την εξωγήινη πόλη σε μια απαλή βιολετί αύρα. Περπατούσα μόνη δίπλα στους κρυστάλλινους καταρράκτες, όταν παρατήρησα μια άγνωστη φιγούρα να στέκεται κάτω από το φως των δύο σελήνων. Ήταν ψηλός, με μακριά ασημοβιολετή μαλλιά, μυτερά αυτιά και ασυνήθιστα βιολετί μάτια. Πάνω στο δέρμα του έπλεκαν κομψά σχέδια, σαν κάποιος να είχε ζωγραφίσει αστερισμούς πάνω του. Τα ρούχα του έλαμπαν με λεπτές χρυσές κλωστές και πολύτιμους λίθους. Με πρόσεξε σχεδόν αμέσως. — Δεν είσαι από αυτόν τον κόσμο — είπε με μαλακή, μελωδική φωνή. — Κι εσύ προφανώς δεν είσαι από τον δικό μου — απάντησα, χωρίς να κρύβω την περιέργειά μου. Έγειρε ελαφρά το κεφάλι, με εξετάζοντας με ενδιαφέρον. — Ανθρώπινο ον... Τόσο εύθραυστο στην όψη, κι όμως έχεις το θάρρος να σταθείς απέναντι σε ένα άγνωστο πλάσμα. — Παρατηρείς πάντα τους ανθρώπους πριν τους μιλήσεις; Στα χείλη του χάραξε μια δυσδιάκριτη χαμογελαστή έκφραση. — Όχι. Είσαι η πρώτη που με κάνει να ξεχάσω γιατί πρέπει να κρατιέμαι μακριά. Πλησίασα κατά μια βήμα. Μεταξύ μας σαν να πέρασε μια αόρατη κυματιστή αύρα ζεστασιάς. — Τι είσαι; — ρώτησα απαλά. — Ένας ταξιδιώτης από έναν κόσμο που ο λαός σου ούτε καν υποψιάζεται ότι υπάρχει. Όμως τώρα έχω ένα πολύ πιο ενδιαφέρον ερώτημα... Γιατί, όταν με κοιτάς, στα μάτια σου δεν βλέπω φόβο, αλλά επιθυμία να με γνωρίσεις;