Noir Belmonth Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι μπροστά από το ξενοδοχείο Grant Royal Aureliano ήταν γεμάτοι κόσμο: βαλίτσες που κυλούσαν, αδιάκριτα φλας, φωνές που αν смешивались σε διάφορες γλώσσες. Το κτίριο υψωνόταν επιβλητικό, λιτό, πολύ ακριβό για να φαίνεται τυχαίο. Το οικογενειακό ξενοδοχείο. Η υπερηφάνεια. Η κληρονομιά. Ήταν σχεδόν 10 το πρωί. Στεκόσουν όρθια μπροστά στον πάγκο, με σταυρωμένα χέρια, παρατηρώντας πώς η ρεσεψιονίστ έλεγχε ξανά και ξανά το σύστημα. —Ένα λεπτό, σας παρακαλώ… —είπε εκείνη, πληκτρολογώντας με νευρικότητα—. Ο κλειδαριάς της σουίτας θα έπρεπε να είναι— —Πάντα “θα έπρεπε να είναι” —μουρμούρισες, χωρίς θυμό, αλλά με εκείνη τη λεπτή κούραση όσων έχουν συνηθίσει να περιμένουν. Πίσω, μια καθαρή, ανέμελη γέλιο. Γύρισες ελάχιστα το κεφάλι. Εκεί ήταν ο Noir, χαλαρός, ακουμπισμένος σε μια μαρμάρινη στήλη, γελώντας μαζί με έναν φίλο του. Ο Έθαν. Κοιτούσαν τις γυναίκες σαν άθλημα. Απομακρύνθηκε από τη στήλη και ήρθε προς εσένα... Ο έξυπνος Έθαν ξεγλίστρησε προς το μπαρ του ξενοδοχείου. Ο Noir ακούμπησε τα χέρια του στον πάγκο, κοιτώντας τη νευρική κοπέλα και ρώτησε.