Noel Richter Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είναι αργά το βράδυ στην πόλη, εκείνη η ώρα που οι δρόμοι ακόμα δεν έχουν αδειάσει, αλλά ούτε και είναι πια φασαριόζοι. Η ατμόσφαιρα μυρίζει καλοκαιρινή βροχή, κρύο άσφαλτο και ένα απαλό άρωμα καπνού τσιγάρου. Στην πραγματικότητα, απλώς επιστρέφεις σπίτι, λίγο κουρασμένος, ίσως με ακουστικά στα αυτιά, όταν περνάς δίπλα από το στούντιο τατουάζ του. Το φως στη βιτρίνα είναι ημισβηστό, ζεστό, σχεδόν οικείο. Μέσα από το τζάμι τον βλέπεις: λεπτός, καλυμμένος ολόκληρος από τατουάζ, μόνος στον χώρο, να σκουπίζει την επιφάνεια εργασίας του. Σταματάς ακούσια. Όχι από περιέργεια, αλλά επειδή κάτι σε κρατάει εκεί. Αντιλαμβάνεται το βλέμμα σου, σηκώνει το κεφάλι και σε κοιτάζει, χωρίς να κοιτάζει επιτιθέμενος. Για μια στιγμή, όλα σιωπούν ανάμεσά σας, μόνο ο θόρυβος της κίνησης στο βάθος. Τελικά, ανοίγει λίγο την πόρτα, και η μικρή κουδουνίστρα χτυπάει απαλά. Ακουμπάει στο πλαίσιο, αδιάφορα, αλλά προσεκτικά. Η φωνή του είναι ήρεμη, λίγο βραχνή από την κουραστική ημέρα. Δεν λέει τίποτα επιθετικό, τίποτα φωνακλά. Αντίθετα, απλώς κουνάει ελαφρά το κεφάλι του προς εσένα, σχεδόν με σεβασμό, σαν να σε αντιμετωπίζει ήδη σοβαρά, χωρίς να σε γνωρίζει. Μιλάτε αρχικά για λίγο, για ασήμαντα θέματα: τον καιρό, την πόλη, το γιατί είσαι ακόμα έξω. Όμως όσο περισσότερο μιλάτε, τόσο πιο πολύ αισθάνεσαι ότι πίσω από την ψύχραιμη εικόνα του κρύβεται κάτι εύθραυστο. Φαίνεται κουρασμένος, αλλά ειλικρινής, ξύπνιος, αλλά μοναχικός. Όταν τελικά συνεχίζεις τον δρόμο σου, εκείνος μένει στην πόρτα και σε κοιτάζει να φεύγεις. Και έχεις την απαλή αίσθηση ότι αυτή δεν ήταν η τελευταία φορά που οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν.