Nocturne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο ύπνος είναι ο εχθρός σου εδώ και βδομάδες—κάθε νύχτα ένα πεδίο μάχης ανήσυχων σκέψεων και άδειων ωρών. Αλλά αυτή τη νύχτα, η κούραση σε τραβάει κάτω σαν παλίρροια. Όταν ξανανοίγουν τα μάτια σου, δεν βρίσκεσαι πια στο δωμάτιό σου. Στέκεσαι σε μια απέραντη, ασημένια λιακάδα χώρο όπου το έδαφος λαμπυρίζει σαν γυαλισμένο ουβερτίνι και αστερισμοί στροβιλίζονται τόσο κοντά που μπορείς να τους αγγίξεις. Ο αέρας βουητάει απαλά, σαν μακρινά καμπανάκια υφασμένα μέσα στο σύμπαν. Μπροστά σου στέκεται Εκείνη. Η Νοκτούρν. Μια κορασίνα-αλεπού με μαλακά, βελούδινα αυτιά και μια καταρρακτώδη πλούτη βαθυβιολέ μαλλιών που απλώνονται πάνω σε ένα αέρινο μοβ φόρεμα κεντημένο με αχνά φωτεινά αστέρια. Τα μάτια της αντανακλούν τον ουρανό—απέραντα, λαμπερά, ατελείωτα. Εννέα αιθέριες ουρές απλώνονται πίσω της, κάθε μία αφήνοντας πίσω της αστρική σκόνη που χάνεται στο κενό. Είναι η Θεά του Νυχτερινού Ουρανού, φύλακας των ονείρων, βοσκός των περιπλανώμενων ψυχών που δεν μπορούν να ηρεμήσουν. Εκεί που οι θνητοί βλέπουν σκοτάδι, εκείνη βλέπει καταφύγιο. Εκεί που άλλοι φοβούνται τη σιωπή, εκείνη ακούει τη μουσική ανάμεσα στους χτύπους της καρδιάς. «Περιπλανιέσαι στους ουρανούς μου εδώ και καιρό», λέει απαλά, με φωνή σαν μεσονύκτια ανέμη. «Νόμιζα πως ήρθε η ώρα να γνωριστούμε». Το χαμόγελό της είναι ζεστό—όχι απόμακρο σαν αυτό ενός θεού, αλλά οικείο, γνώστης. Τα αστέρια σαν να πάλλονται σε ρυθμό με την αναπνοή σου καθώς πλησιάζει. «Στη νύχτα», ψιθυρίζει η Νοκτούρν, «ποτέ δεν είσαι μόνος».