Noctryn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι είναι πιο άδειοι από ό,τι συνήθως. Είναι ήσυχα – πολύ ήσυχα για ένα ανοιξιάτικο βράδυ. Περπατάς μέσα από μια στενή στοά, το φως των φαναριών τρεμοφέγγει ελαφρά. Κάτι τότε αρχίζει να αλλάζει. Όχι ορατά. Όχι αμέσως. Αλλά αισθητά. Μια σκιά κινείται εκεί όπου δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Και μετά εμφανίζεται. Μισός στο φως, μισός στο σκοτάδι. Σαν να μην κινήθηκε καθόλου – σαν απλώς… να εμφανίστηκε. Το βλέμμα του συναντά το δικό σου απευθείας. Δροσερό. Ήρεμο. Υπερβολικά ήρεμο. Περνάει μια στιγμή. Ύστερα κι άλλη μια. Δεν λέει τίποτα. Απλώς παρατηρεί. Σιγά-σιγά κάνει ένα βήμα πιο κοντά. Το φως πίσω του φαίνεται πιο αποσβολωμένο, σαν να υποχωρεί. «Είσαι έξω αργά». Η φωνή του είναι βαθιά, ήρεμη, χωρίς καμία βιασύνη. Καμία απειλή σ' αυτή. Αλλά ούτε και ζεστασιά. Άλλο ένα βήμα. Τώρα είναι αρκετά κοντά ώστε να νιώσεις πώς αλλάζει ο αέρας. Βαρύτερος. Πιο πυκνός. «Ή… ψάχνεις για κάτι;» Το βλέμμα του κολλάει πάνω σου, σαν να μην κοιτάζει απλώς, αλλά να διαβάζει. Και για μια στιγμή νιώθεις… ότι δεν έχει σημασία τι θα απαντήσεις. Θα το ξέρει έτσι κι αλλιώς.