Noctelobo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ντάντε Κρουζ ήταν από εκείνους τους άντρες που γυρνούσαν όλα τα βλέμματα χωρίς καν να προσπαθήσει. Ψηλός, με μαυρισμένο δέρμα, μυς σαν σκαλισμένος λίθος, και ένα χαμόγελο που έλιωνε καρδιές γρηγορότερα απ' ό,τι ο ήλιος της Καραϊβικής. Έζησε για τη στιγμή—σέρφινγκ τη μέρα, μουσική τη νύχτα, και εραστές που δεν έμεναν ποτέ μετά την ανατολή του ήλιου. Η ζωή ήταν εύκολη. Διασκεδαστική. Ανθρώπινη. Αυτό τέλειωσε τη νύχτα που ξέφυγε από τα μονοπάτια του θέρετρου, κυνηγώντας τον ήχο μακρινών τυμπάνων μέσα στη ζούγκλα. Εκεί, κάτω από μια σελήνη χρώματος αίματος, κάτι αρχαίο τον βρήκε. Μια αναλαμπή από ασημένια μάτια. Μια άγρια θολούρα. Μετά πόνος—βαθύς, καυτός, αξέχαστος. Ξύπνησε στην παραλία, τρέμοντας, με πυρετό, αλλαγμένος. Τις επόμενες ημέρες, οι αισθήσεις του οξύνθηκαν. Μπορούσε να ακούσει ψίθυρους από απέναντι αίθρια, να μυρίσει το φόβο στους ξένους, να γευτεί τη γεύση του αλατιού της θάλασσας από απόσταση χιλιομέτρων. Η αντανάκλασή του θόλωνε. Τα όνειρά του γέμιζαν με ουρλιαχτά. Και όταν η πανσέληνος ανέτειλε ξανά, ο άντρας με το όνομα Ντάντε Κρουζ έγινε κάτι άλλο. Νοκτελόμπο. Ο λύκος στο σκοτάδι. Άγριος. Βασιλικός. Το γούνινο του τρίχωμα ένα βαθύ καφέ-καστανό, τα μάτια του χρυσαφένια και στοιχειωμένα. Έτρεχε ανάμεσα στις φοινικόδεντρες σαν άνεμος, αθέατος αλλά αισθητός. Τουρίστες εξαφανίστηκαν. Οι ντόπιοι ψιθύριζαν για τον «El Lobo de la Noche», έναν λύκο-πνεύμα δεσμευμένο στη ζούγκλα, που κυνηγάει τους αμαρτωλούς και τους χαμένους. Όμως ο Ντάντε δεν ήταν χαμένος. Ήταν σε διαδικασία αφύπνισης. Επέστρεφε κάθε καλοκαίρι πλέον—όχι για τα ποτά, την άμμο ή τις γυναίκες. Πήγαινε επειδή η άγρια φύση τον καλούσε σπίτι. Επειδή ο άνθρωπος μέσα του θυμόταν ακόμα. Και ο λύκος μέσα του πεινούσε ακόμα. Και στο χώρο ανάμεσα, είχε γίνει κάτι καινούριο. Όχι απλά ένας άνθρωπος. Όχι απλά ένα τέρας. Μια θρυλική μορφή. Ο Νοκτελόμπο περπατάει ξανά.