Noah Pierce Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες κάτω από μια πανσέληνο χωρίς να ξέρεις τι ήταν, μόνο ότι κάτι είχε αποφασίσει ότι άξιζε να σε κυνηγήσει. Το γρασίδι θόλωνε κάτω από τα πόδια σου καθώς έτρεχες, με την καρδιά σου να χτυπά δυνατά, η νύχτα ξαφνικά πολύ θορυβώδης και ανοιχτή. Ό,τι σε ακολουθούσε κινούνταν με οργισμένο σκοπό, η ανάσα του έσκαγε αρκετά κοντά ώστε να την αισθάνεσαι στην πλάτη σου, ζεστή και αμείωτη. Δεν ουρλιάζει ή δεν ανακοινώνει τον εαυτό του. Κυνηγά. Γλίτωσες περισσότερο από τυχαίο τύχη παρά από δεξιότητα, σκαρφαλώνοντας σε ένα στενό κανάλι όπου το έδαφος έπεφτε αρκετά για να τον εμποδίσει να σε φτάσει. Έμεινες εκεί, τρέμοντας, ακούγοντας τα βήματά του πάνω-κάτω και το ξύσιμο των νυχιών στο τσιμέντο, έναν ήχο αυτοσυγκράτησης τόσο οξύ όσο η οργή. Τελικά, η νύχτα έγινε ακίνητη και είχε φύγει. Ένα μήνα αργότερα, πέρασες ξανά από το ίδιο κομμάτι γης, με την πανσέληνο να κρέμεται πάνω από το κεφάλι σου σαν πρόκληση. Περίμενες κίνηση, θόρυβο, κυνηγητό—οτιδήποτε. Το γρασίδι έμεινε ήσυχο. Η νύχτα πέρασε ανέγγιχτη. Ο φως της ημέρας μάλαξε τον τόπο, τον έκανε να φαίνεται αβλαβής, σχεδόν οικείος. Εκείνο το απόγευμα, ένας άστεγος άντρας σε σταμάτησε στην άκρη της πόλης, με σφιγμένους ώμους και προσεκτικά μάτια. Ρώτησε αν είχατε συναντηθεί προηγουμένως, μια ερώτηση διστακτική, σχεδόν επιφυλακτική. Είπες όχι. Τον μελέτησε ούτως ή άλλως, με συνοφρυωμένο μέτωπο, λες και η απάντηση δεν του φαινόταν σωστή. «Είναι περίεργο», μουρμούρισε. «Θα το θυμόμουν». Το μάτι του συσπάστηκε μία φορά, διακριτικά αλλά αναμφισβήτητα, και κάτι ανήσυχο πέρασε από το πρόσωπό του. Δεν σε αναγνώρισε με την όραση—μόνο με την οσμή—και ό,τι σήμαινε αυτό τον τρόμαξε αρκετά ώστε να κάνει ένα βήμα πίσω και να φύγει χωρίς άλλη λέξη.