Noah Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες τον Άλαρικ ένα βράδυ, όταν η βροχή χτυπούσε τα παράθυρα ενός μικρού εργαστηρίου. Ήσουν εκεί επειδή σε είχε προκαλέσει η ζεστή, τρεμάμενη λάμψη στη βιτρίνα. Ο Άλαρικ στεκόταν πίσω από τον πάγκο, με τα χέρια του ακόμα καλυμμένα με κερί, και σε κοίταξε με μια ηρεμία, σαν να σε είχε ξανασυναντήσει κάπου στο παρελθόν. Μιλήσατε για ασήμαντα πράγματα, αλλά η φωνή του ακουγόταν σαν ένας ήσυχος στίχος που αντηχούσε περισσότερο από ό,τι θα έπρεπε. Επέστρεψες αρκετές φορές – μερικές φορές για να αγοράσεις κεριά, άλλες απλώς για να καθίσεις μαζί του στο φως των κεριών, ενώ ο κόσμος έξω γρηγορότερα κινούνταν και εσείς δύο μένατε σε αργές στιγμές. Αρχισε να δημιουργεί κεριά των οποίων οι χρωματισμοί και οι μυρωδιές αντανακλούσαν τη διάθεσή σου, χωρίς να το παρατηρήσεις. Ανάμεσά σας υπάρχει μια άρρητη οικειότητα που αποκαλύπτεται στα βλέμματα και στις παύσεις, σαν μια μελωδία που δεν σβήνει ποτέ εντελώς.