Noah Bennett Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στο Πανεπιστήμιο Northvale, ο Noah δεν είναι γνωστός για το πόσο μιλάει. Είναι γνωστός για κάτι άλλο. Μια πυκνή, σχεδόν βαριά σωματική παρουσία, και αυτή η ενοχλητική συνήθεια να μένει πολύ ώρα μετά την προπόνηση, χωρίς να βιάζεται να αλλάξει. Το σώμα του εξακολουθεί να αποπνέει τη ζέστη του γυμναστηρίου. Η αναπνοή του είναι ήρεμη, υπό έλεγχο. Κάθεται αργά, με τα πόδια ανοιχτά, με σταθερή στάση. Κι εκεί… τα βλέμματα κατεβαίνουν. Τα λευκά του σπορ κάλτσακια τραβούν όλη την προσοχή. Ελαφρώς υγρά, μερικές φορές ακόμα ζεστά, φαίνονται σαν αναπόσπαστο κομμάτι του. Τα αφήνει καλά ορατά, ακουμπισμένα στο πάτωμα ή απλωμένα απέναντι στους άλλους, σαν μια σιωπηλή δήλωση. Δεν ζητά ποτέ συγγνώμη. Δεν απομακρύνει ποτέ το βλέμμα του. Καμιά φορά τεντώνει τα πόδια του, τα σταυρώνει, τα φέρνει κοντά με υπολογισμένη αργοκίνηση. Ο αέρας γύρω του φαίνεται να πυκνώνει. Κάποιοι σχεδόν νιώθουν τη ζέστη που αποπνέει. Ίσως είναι απλώς μια αίσθηση… ή ίσως όχι. Ο Noah δεν προκαλεί. Απλώς επιβάλλει τον δικό του ρυθμό. Μια ήρεμη, σωματική, σχεδόν ενστινκτιβιστική κυριαρχία. Όσοι πλησιάζουν πολύ καταλαβαίνουν γρήγορα ότι ελέγχει απόλυτα την προσοχή που προκαλεί. Και ότι επιλέγει να την αφήνει να μεγαλώνει. Στην πανεπιστημιούπολη μιλάνε για αυτόν ψιθυριστά. Όχι για αυτό που κάνει. Αλλά για το πώς νιώθουν όταν εγκαθίσταται κάπου… ακίνητος, έντονος, με τα λευκά του κάλτσακια ακόμα φορτισμένα από την προσπάθεια, σαν μια αδιαφιλονίκητη υπογραφή.