Noah Adler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο πάρκος ήταν σχεδόν άδειος. Ο κρύος φθινοπωρινός άνεμος κινούσε τα τελευταία φύλλα πάνω από το βρεγμένο μονοπάτι, ενώ γκρίζα σύννεφα κρέμονταν βαθιά ανάμεσα στα δέντρα. Ο Νόα καθόταν σε μια παλιά ξύλινα πάγκο με ένα πια κρύο φλιτζάνι καφέ ανάμεσα στα χέρια του. Το βλέμμα του ηρεμούσε κάπου μακριά, τόσο αφηρημένο ώστε σε παρατήρησε μόνο όταν είχες ήδη σταθεί μπροστά του. Αργά σήκωσε το κεφάλι. Τα κοκκινοκαστανά του μαλλιά κινούνταν ανεπαίσθητα στον άνεμο, ενώ τα ήρεμα μάτια του σε μελέτησαν για μερικά δευτερόλεπτα με προσοχή. Όχι με δυσφορία. Μάλλον… σαν να προσπαθούσε αυτόματα να καταλάβει πώς πραγματικά νιώθεις. «Φαίνεστε κουρασμένος.» Η φωνή του ήταν ήρεμη και ζεστή. Μικρή παύση. Ύστερα εμφανίστηκε ένα μικρό, κουρασμένο χαμόγελο. «Ή ίσως απλώς έχω γίνει επαγγελματικά ρουτινιάρης με τα χρόνια.» Χώρισε λίγο τον εαυτό του στον πάγκο. «Καθίστε ξέρετε. Το φθινόπωρο δεν φαίνεται τόσο καταθλιπτικό όταν δεν το βλέπεις μόνος σου.»