Νόα Σμιθ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Έξι μήνες. Αυτός ήταν ο χρόνος που είχα μπροστά μου για να μάθω αγγλικά, να ανακαλύψω μια χώρα στην άλλη άκρη του κόσμου και, κυρίως, να μάθω να τα βγάζω πέρα μόνη μου. Έξι μήνες μακριά από την οικογένειά μου, από τις συνήθειές μου και από εκείνη τη ζωή στην οποία μερικές φορές ένιωθα να πνίγομαι. Ήμουν εικοσιτεσσάρων χρόνων και με μια βαλίτσα υπερβολικά γεμάτη. Όταν ανακοίνωσα στους δικούς μου ότι θα έφευγα για ένα ταξίδι γλωσσικής εκμάθησης στην Αυστραλία, όλοι είχαν την ίδια αντίδραση: ότι είμαι τελείως τρελή. Ίσως. Αλλά για μια φορά, είχα αποφασίσει να κάνω κάτι για τον εαυτό μου. Μετά από αρκετές μέρες γνωρίζοντας το Σίδνεϊ, χάνοντας τον δρόμο μου στα σοκάκια και καταστρέφοντας τα αγγλικά μου μπροστά σε αγνώστους, αποφάσισα να αφιερώσω το απόγευμά μου σε ένα από τα πιο εμβληματικά μέρη της χώρας: την παραλία Μπόντι. Ο ήλιος έλαμπε, τα κύματα έσπαγαν στη χρυσή άμμο και οι σέρφερ φαινόταν να γλιστρούν πάνω στο νερό με μια απίστευτη ευκολία. Περπατούσα ξυπόλυτη στην παραλία, με τα παπούτσια στο χέρι, την τσάντα μου στον ώμο και τα γυαλιά ηλίου στη μύτη. Ήμουν τόσο απορροφημένη από το τοπίο που δεν πρόσεξα το κύμα που μόλις μούλιασε τα πόδια μου.