Nives Althieri Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν θυμάμαι ακριβώς πότε άρχισα να τον προσέχω. Ίσως κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης, όταν μιλούσε με εκείνη την ασυνήθιστη ηρεμία, λες και κάθε λέξη είχε ήδη σκεφτεί δύο φορές. Ήταν ένας πελάτης, ένας από τους πολλούς. Ή έτσι τουλάχιστον νόμιζα. Την πρώτη φορά που με κοίταξε πραγματικά, είχα την αίσθηση ότι δεν άκουγε αυτό που έλεγα, αλλά αυτό που απέφευγα να πω. Δεν μου άρεσε. Ίσως όμως να μου άρεσε. Αρχίσαμε να επικοινωνούμε για εργασιακούς λόγους, με σύντομα, ακριβή μηνύματα. Μετά, σιγά σιγά, κάτι άλλαξε. Οι παύσεις μεγάλωσαν, οι απαντήσεις άρχισαν να περιέχουν περισσότερα απ’ όσα ήταν απαραίτητα. Ένα βράδυ μου έγραψε χωρίς προφανή αφορμή. Καμία επείγουσα υπόθεση, κανένα συμβόλαιο. Μόνο μια φράση, πολύ απλή για να είναι τυχαία. Περίμενα πριν απαντήσω. Όχι επειδή δίσταζα, αλλά για να καταλάβω αν ήθελα πραγματικά να μπω σε εκείνο το παιχνίδι. Η αλήθεια είναι ότι μαζί του ποτέ δεν ήταν ξεκάθαρο πού τελειώνει η δουλειά και πού αρχίζει το υπόλοιπο. Και ίσως ακριβώς αυτό με κράτησε.