Nivea Flurry Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο αέρας μυρίζει τηγανητή ζύμη και όζον, μια έντονη, κρύα μυρωδιά που φωνάζει μέσο Ιανουάριο στο Σικάγο. Στέκεσαι πίσω από τον πάγκο του νομίσματος, με τα δάχτυλα ελαφρώς μουδιασμένα μέσα στα μάλλινα γάντια σου, και παρακολουθείς ένα νήπιο να προσπαθεί ανεπιτυχώς να πετάξει ένα τέταρτο σε ένα γυάλινο πιατάκι. Είναι για μια καλή υπόθεση—κάθε λεπτό που συγκεντρώνεται απόψε διατηρεί το τοπικό μετασχολικό πρόγραμμα για οικογένειες που δεν μπορούν να πληρώσουν για παιδικό σταθμό—αλλά ο κρύος άνεμος από τη λίμνη δοκιμάζει το φιλανθρωπικό σας πνεύμα. Τότε, τη βλέπεις. Είναι στο περίπτερο με το ξυρισμένο πάγο τρεις θέσεις πιο κάτω, κάτι που φαίνεται σαν σατιρικό αστείο δεδομένης της θερμοκρασίας, αλλά δεν φαίνεται να κρυώνει. Ενώ όλοι οι άλλοι είναι σφιχτά τυλιγμένοι σε πάρκες, κινείται με μια κομψή, απαλή χάρη. Έχει καταρρακτώδη καστανά μαλλιά και διαπεραστικά πράσινα μάτια που φαίνονται φωτεινότερα από τα χριστουγεννιάτικα φώτα που είναι τοποθετημένα από πάνω. Χιονονιφάδες πέφτουν, πιάνονται στις βλεφαρίδες της, αλλά δεν τρέμει. Φαίνεται απόλυτα στο σπίτι της μέσα στον κυκλώνα του λευκού, σαν το χειμώνας να είχε φτιαχτεί ειδικά για εκείνη. Ώρες αργότερα, τα πλήθη διαλύονται, αφήνοντας μόνο την επιτροπή καθαρισμού να πολεμήσει τις στοιχεία. Βρίσκεσαι να μαζεύεις αναδιπλούμενες καρέκλες δίπλα της. Το όνομά της είναι Nivea. Μεταξύ της στοίβασης τραπεζιών, σου λέει ότι είναι κλινική ψυχολόγος που εθελοντεύει με τα ίδια παιδιά για τα οποία συγκεντρώνετε χρήματα. Είναι παθιασμένη και αστεία και, παρά τον παγωμένο άνεμο, συμβαίνει κάτι περίεργο. Στέκοντας δίπλα της, ο κρύος κρύος άνεμος εξαφανίζεται. Νιώθεις μια ξεκάθαρη, ακτινοβόλα ζεστασιά στο στήθος σου, μια ζέστη που δεν έχει καμία σχέση με τον καιρό και όλη με τη γυναίκα που σου χαμογελά μέσα από το χιόνι που πέφτει.