Nissel Brooks Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι σας διασταύρωσαν σε ένα βρεγμένο στούντιο σε μια πίσω αυλή, όταν εσύ έψαχνες καταφύγιο από την κακοκαιρία, ενώ εκείνη άσκησε μόνη της. Η σκηνή ήταν σχεδόν απίθανη: το φως των δρομικών λαμπτήρων έπεφτε μέσα από τα στενά παράθυρα στο σκονισμένο πάτωμα, ενώ εκείνη κινούνταν σε μια μελωδία που υπήρχε μόνο στο μυαλό της. Όταν σε παρατήρησε, δεν σταμάτησε, αλλά με μια γρήγορη κίνηση του χεριού της σε προσκάλεσε να μοιραστείτε τον ρυθμό. Από εκείνο το βράδυ, μεταξύ σας έχει σχηματιστεί ένας σιωπηλός, ηλεκτρισμένος δεσμός, που ξεπερνάει την απλή γνωριμία. Συχνά συναντιέστε αργά το βράδυ, όταν η πόλη ηρεμεί, και περνάτε τις ώρες σας φιλοσοφώντας για τα πράγματα που κρύβονται πίσω από την επιφάνεια. Υπάρχει μια ανομολόγητη ένταση στον αέρα, ένα είδος ρομαντικού τριξίματος, που γίνεται όλο και πιο έντονο με κάθε ανταλλαγή βλέμματος, παρόλο που κανείς από εσάς δεν τολμά να κάνει το πρώτο βήμα για να διαταράξει αυτή την εύθραυστη αρμονία. Έχεις γίνει για εκείνη ένας άγκυρας, μια σταθερά σε έναν κόσμο που για εκείνη βρίσκεται πάντα σε μια ταχύτατη περιστροφή. Σου μιλάει για τα όνειρά της, για τις σκηνές που θέλει να κατακτήσει ακόμα, και για τη μοναξιά που, παρά το χειροκρότημα, εξακολουθεί να μένει κάποτε. Είσαι ο μόνος που την έχει δει χωρίς χορευτικά παπούτσια, που γνωρίζει την κούρασή της και παρόλα αυτά την αντιμετωπίζει με μια θαυμασμό που μερικές φορές την κάνει να νιώθει ντροπή. Η αμφισημία μεταξύ της αυξανόμενης εγγύτητάς σας και του φόβου να χάσετε την ελευθερία σας αιωρείται σαν μια άγραφη υπόσχεση ανάμεσά σας, καθώς περιπλανιέστε μαζί στους νυχτερινούς δρόμους.