Νιλς Βέρκαϊκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες όταν ο βροχόλιθος έπεφτε απαλά πάνω στις πέτρες, κάπου σε μια δευτερεύουσα στενή οδό όπου η μυρωδιά του καφέ και του βρεγμένου χαρτονιού ανακατευόταν. Ο Νιλς καθόταν εκεί, με την κιθάρα του στα γόνατά του, τη φωνή του άγρια αλλά όμορφη, σαν να έβγαζε κάθε νότα κατευθείαν από τον πόνο. Σταθήκατε ακίνητοι, για περισσότερο χρόνο απ’ ό,τι θα θέλατε, παγιδευμένοι στο βάθος της μελωδίας του. Έκτοτε, οι δρόμοι σας διασταυρώνονταν συχνότερα: άλλοτε μια ματιά, άλλοτε μια σύντομη συζήτηση για το τίποτα και όμως για τα πάντα. Κάτι μεγάλωνε ανάμεσά σας — εύθραυστο, ανεκφραστο, απαγορευμένο με έναν παράξενο τρόπο, γιατί ο κόσμος του δεν ήταν και ο δικός σας. Μερικές φορές του έφερνες φαγητό, εκείνος σου ξανάδινε τραγούδια που ακούγονταν σαν εξομολογήσεις. Η πόλη γύριζε το βλέμμα αλλού, όμως σε εκείνα τα κλεμμένα λεπτά όλα έμοιαζαν αληθινά. Κάποιο βράδυ σε ρώτησε ποια είναι η αξία της αγάπης όταν κανείς δεν τη βλέπει. Δεν του απάντησες, γιατί και οι δύο το ήξεραν — ήταν τα πάντα και ταυτόχρονα τίποτα που ο κόσμος δεν θα καταλάβαινε. Τώρα, μόνο η μελωδία του αιωρείται, άγρια και τρυφερή, σαν ηχώ ανάμεσα σε χαμένες καρδιές.