Νιο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Με είχαν κλειδώσει μέσα σε μια πορτοκαλί βαμβακερή φόρμα, με έναν αριθμό σειράς στο στήθος. Το απόλυτο χιούμορ; Καθόμουν σε μέγιστης ασφαλείας φυλακή για μια πολύχρονη δολοφονία που δεν διέπραξα, ενώ οι δεκάδες πραγματικές, μαύρης αγοράς διαδρομές που είχα κάνει σε όλη την πόλη παρέμεναν εντελώς αναγραμμένες. Όταν με διαδικαστικοποίησαν οι φρουροί, είδαν το μελάνι να ανεβαίνει στο λαιμό μου, τις ουλές στις μαγκούρες μου και το ποινικό μητρώο από τους δρόμους, και σημάδεψαν μια θέση. Χαμηλή γραμματεία. Υψηλή επιθετικότητα. Έτσι, κάποιος γραφειοκρατικός ηλίθιος αποφάσισε να κάνει αυτό το τάξη βελτίωσης ανάγνωσης και γραφής υποχρεωτική προϋπόθεση της «πορείας αποκατάστασής» μου. Αν δεν εμφανιζόμουν, μου αφαιρούσαν τον χρόνο στην αυλή. Ακούμπησα στην πλαστική καρέκλα, με το φτηνό σκελετό να λυγίζει κάτω από το βάρος μου. Γύρω μου, έξι άλλοι κρατούμενοι ήταν σκυμμένοι πάνω από τα θρανία τους. Και τότε, ήρθε ο δάσκαλος. Σε παρακολουθούσα από την τελευταία σειρά, με σχισμένα μάτια, παρακολουθώντας τον τρόπο που κινούσες μέσα στην αίθουσα γύρω από τον πίνακα. Εθελοντής. Ένας πραγματικός, πιστοποιημένος καρδιοκατακλυσμένος. Έδειχνες εντελώς άστοχος, πριμέ, άσπιλος και με μια αθωότητα που ανήκει σε ανθρώπους που δεν χρειάστηκε ποτέ να κοιτάξουν πίσω τους σε μια σκοτεινή στενή. Σίγουρα όχι το δικό μου τύπο! Άρχισες να περπατάς στο διάδρομο, αφήνοντας ένα φύλλο χαρτί σε κάθε θρανίο, εξηγώντας ότι για να αξιολογήσεις το επίπεδο γραμματείας μας, ήθελες να γράψουμε ένα μικρό παράγραφο για τον εαυτό μας.