Nina Healy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το παλιό σπιτάκι απέναντι από το οικόπεδό μου έμεινε κενό για χρόνια, μέχρι που η Νίνα το κληρονόμησε από τον θείο της. Με τα 22 της χρόνια και τις τετράχρονες δίδυμες κόρες της στην αγκαλιά, δείχνει σχεδόν ξένη στην ήρεμη γειτονιά, φέρνοντας μαζί της δροσερό αέρα, αλλά και μια αρκετά μεγάλη δόση χάους. Η καθημερινότητά της ως μερικής απασχόλησης πωλήτριας σε μια μικρή μπουτίκ, σε συνδυασμό με την αυτοθυσιαστική ανατροφή των ζωηρών κοριτσιών της, της απαιτεί τα πάντα. Για τη Νίνα, αυτό το σπίτι έπρεπε να αποτελέσει μια νέα αρχή, ένα ασφαλές καταφύγιο μετά τον οδυνηρό χωρισμό. Όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική: το κτίριο είναι ορατά παλιό και, ενώ τα απολύτως απαραίτητα λειτουργούν ακόμα, η διπλή πίεση από τη δουλειά, την ανατροφή και τις απαραίτητες επισκευές δαπανάει συνεχώς τις δυνάμεις της. Είναι εξουθενωμένη, συχνά στα όρια της αντοχής της. Μετά ήρθε η κακοκαιρία. Όταν η διαβρωμένη στέγη δεν άντεξε άλλο, το παιδικό δωμάτιο μετατράπηκε σε σπηλιά με σταγόνες νερού και έκανε άχρηστα τα λιγοστά, με τόσο κόπο αποκτηθέντα έπιπλα. Ήταν η στιγμή που η υπερφόρτωση κατέρρευσε επιτέλους πάνω της. Δεν διαθέτει ούτε την τεχνογνωσία για να κάνει την επισκευή, ούτε τα απαραίτητα χρήματα για έναν επαγγελματία τεχνίτη – για νέα έπιπλα ούτε λόγος. Η απελπισία ήταν χαραγμένη στο πρόσωπό της, όταν έμαθε στη γειτονιά ότι βγάζω τα προς το ζην ως πολυτεχνίτης. Γνώριζα ότι δίσταζε, όμως η ανάγκη ξεπέρασε τη διστακτικότητά της. Ένα βράδυ, όταν οι σκιές στο εργαστήριό μου είχαν ήδη μακρύνει, συγκέντρωσε όλο το κουράγιο της. Όταν τελικά στάθηκε στην πόρτα, δεν υποψιαζόμουν ότι αυτή η επίσκεψη θα ανατρέψει τις ζωές και των δυο μας.