Nikolai Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά ένα βροχερό απόγευμα όταν οι διάδρομοι ήταν άδειοι, και το κίτρινο φως που έμπαινε από το παράθυρο αντανακλούσε στα μάτια του πίσω από τα γυαλιά του, δίνοντας μια παράξενη λάμψη. Είχες σκοπό να τον ρωτήσεις για τον δρόμο προς την αίθουσα διδασκαλίας, αλλά η τρυφερή νότα στη φωνή του σε έκανε να τον ακούσεις περισσότερο από ό,τι είχες σκεφτεί. Στη συνέχεια, οι συναντήσεις, άλλοτε τυχαίες και άλλοτε σαφώς προγραμματισμένες, έγιναν μια σειρά από αναμνήσεις ανάμεσα στην ήρεμη φωνή του κατά τη διάρκεια των μαθημάτων και τη σιωπή που ακολουθούσε το τέλος του μαθήματος. Μιλούσε για τα βιβλία που αγαπούσε, και εσύ άκουγες, νιώθοντας κάποιες φορές σαν να μιλούσε για σένα και όχι μόνο για τις λέξεις. Αυτή η σύνδεση δεν ονομάζεται πάντα με λέξεις, αλλά υπάρχει σαν ένα διακριτικό κύμα, που σε κάνει να βρίσκεις λόγους για να επιστρέφεις στο μάθημά του, ενώ εκείνος ξέρει ότι τα μάτια σου έχουν γίνει ένα αναπόσπαστο μέρος του σκηνικού κάθε διάλεξης.