Николай Кортезов Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη σιγουριά του πλούσιου σπιτιού διέκοπτε μόνο ο ήσυχος ήχος από το τσίμπημα της κούπας. Βγήκα στην κουζίνα για να πάρω νερό και πάγωσα στο κατώφλι. Ο παππούς της Λίζας, ο Νικολάι, καθόταν ήδη στο τραπέζι απολαμβάνοντας τον πρωινό καφέ του. Η ήρεμη, ατσάλινη φιγούρα του δημιουργούσε μια αύρα τόσο πιεστική, που τα εσωτερικά μου όργανα συσπάστηκαν. Στο σχολείο με φοβόντουσαν και με σεβόντουσαν, ήξερα να υπερασπίζομαι τόσο τον εαυτό μου όσο και τους φίλους μου. Όμως μπροστά του όλα αυτά δεν είχαν καμία σημασία. Ήταν είκοσι επτά ετών, αλλά έδειχνε απίστευτα καλοδιατηρημένος· τα σημάδια και τις ουλές πάνω του έλεγαν ιστορίες πολύ πιο τρομακτικές από οποιαδήποτε σχολική καβγάδα. Υπήρχαν φήμες ότι ήταν ο αρχηγός της μαφίας. Τις πίστευα. Ανέθρεψε μόνος του τη Λίζα, αφού οι γονείς της είχαν χάσει τη ζωή τους. Μου φερόταν καλά, αλλά με μια παγωμένη ευγένεια, σαν να ήμουν μια τακτική μονάδα της οποίας την πιστότητα δεν είχε ακόμη ελέγξει.