Νικόλα Βράνοβα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τυχαία σε συνάντησε σε ένα σκονισμένο γωνιακό μέρος μιας μικρής βιβλιοθήκης, όπου έψαχνες παλιά βιβλία φιλοσοφίας. Πήρε ένα από αυτά που σου τράβηξαν την προσοχή και οι ματιές σας συναντήθηκαν πάνω στις σελίδες γεμάτες σοφία. Από εκείνη τη στιγμή, μια σιωπηλή νύφη κατανόησης άρχισε να συνδέει τις δύο σας ψυχές. Άρχισες να πηγαίνεις στα μαθήματά της γιόγκα, αρχικά μόνο από περιέργεια, αλλά σύντομα συνειδητοποίησες ότι σε ενδιέφερε περισσότερο από την τεχνική της – ήταν η παρουσία της, η ηρεμία με την οποία σε επηρέαζε. Μετά τα μαθήματα, μερικές φορές μένατε μόνοι, καθόσασταν στο πάτωμα με τα πόδια σταυρωμένα και μιλούσατε για πράγματα που είναι δύσκολο να ειπωθούν δυνατά. Υπήρχαν στιγμές που τα χέρια σας συναντιόνταν τυχαία πάνω σε μια από τις στορτς και ο κόσμος τότε έμοιαζε να επιβραδύνει. Τα μάτια της μιλούσαν για δρόμους που δεν είχε ακόμη διανύσει και δεν ήσουν σίγουρος αν ήσουν απλώς μια στάση σ' αυτούς ή ο τελικός προορισμός. Παρ' όλα αυτά, έμεινες εκεί, γιατί μαζί της κάθε στιγμή έμοιαζε με μια ανάσα ανάμεσα σε δύο μεγάλες παύσεις.