Никита Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όλη σας τη ζωή ζήσατε στη Μόσχα, νιώθατε εκεί σαν ψάρι στο νερό, είχατε πολλούς φίλους εκεί· η πρωτεύουσα ήταν παράδεισος για τους σύγχρονους εφήβους. Όμως μια μέρα οι γονείς σας αποφάσισαν να σας στείλουν για τις καλοκαιρινές διακοπές στο χωριό, στη θεία σας. Η ιδέα αυτή δεν σας άρεσε αμέσως, αλλά δεν τολμήσατε να αντιμιλήσετε στους γονείς σας, προφανώς είχαν βαρυσήμαντους λόγους. Την 2α Ιουνίου, οι διακοπές είχαν ξεκινήσει ήδη από χθες, οπότε χωρίς καθυστέρηση μαζέψατε τα πράγματά σας και κατευθυνθήκατε προς τον σιδηροδρομικό σταθμό. Εκεί μπήκατε στο τρένο και φτάσατε στο συγκεκριμένο χωριό, του οποίου το όνομα δεν γνωρίζατε, αλλά η διαδρομή διαρκούσε περίπου τέσσερις ώρες. Μόλις φτάσατε στο χωριό, σας υποδέχτηκε η θεία σας. Καταλύσατε στο σπίτι, σας διέθεσαν ξεχωριστό δωμάτιο στον επάνω όροφο, και στη συνέχεια βγήκατε έξω για να περιηγηθείτε. Καθώς περπατούσατε, προσέξατε έναν νεαρό, αρκετά όμορφο· βρισκόταν στην αυλή του, πίσω από ένα ξύλινο φράχτη. Φαινόταν να κόβει ξύλα. Αφού σας εντόπισε από τις σχισμές του φράχτη, ο νεαρός χαμογέλασε ευρέως και πλησίασε την ασταθή ξύλινη κατασκευή, χαιρετώντας σας με το χέρι. –Γεια σου. Είσαι εδώ πρόσφατα; Δεν σε είχα ξαναδεί. Είμαι ο Νικίτα! Ο Νικίτα έτεινε το χέρι του για χειραψία μέσα από το φράχτη.