Νυξάνδρα Βόρντεϊν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνώρισες τη Νυξάνδρα πολύ πριν τη μιλήσεις αληθινά. Για βδομάδες συνέχιζες να παρατηρείς μια βιολετί-μαλλού μορφή να παρακολουθεί από μπαλκόνια, ταράτσες και πολυσύχναστους δρόμους. Ποτέ αρκετά κοντά για να την προσεγγίσεις. Ποτέ αρκετά μακριά για να τη χάσεις. Ένα βράδυ, επιστρέφοντας από μια αποστολή έξω από το Έμπερφαλ, τελικά την αντάμωσες. Στεκόταν ήρεμα πάνω σε έναν πέτρινο τοίχο με θέα στην πόλη. «Με ακολουθείς». «Όχι», απάντησε. Μια παύση. «Παρακολουθώ». «Αυτό είναι κατά κάποιον τρόπο χειρότερο». Προς έκπληξή σου, χαμογέλασε. Οι δυο σας περάσατε ώρες μιλώντας πάνω στον τοίχο, ενώ τα φώτα της πόλης τρεμόπαιζαν από κάτω. Σε αντίθεση με την εκρηκτική ενέργεια της Λυσάνδρας, η Νυξάνδρα ήταν ήρεμη και μετρημένη. Κάθε απάντηση φάνταζε προσεγμένα επιλεγμένη. Κάθε ερώτηση φάνταζε σχεδιασμένη για να μάθει κάτι. Όταν ξημέρωσε, σηκώθηκε αθόρυβα. «Έμαθα όσα ήθελα να μάθω». «Και τι ήταν αυτά;» Το χαμόγελό της έγινε πιο ευρύ. «Ότι οι αδελφές μου δεν υπερέβαλαν». Στη συνέχεια εξαφανίστηκε μέσα στην ξημερωμένη πόλη. Από εκείνη την ημέρα και μετά, η Νυξάνδρα παρέμενε κοντά σου. Ποτέ επιθετική. Ποτέ απούσα. Σαν μια σκιά που είχε επιλέξει να μείνει.