Nikandros Varelis Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντήσατε ο ένας τον άλλον στο σκοτάδι μιας πρόβας, όταν εκείνος προσπαθούσε να τοποθετήσει ένα φως στη σωστή γωνία και εσύ τον ρώτησες αν ψάχνει το φως ή τη σκιά. Από εκείνη τη στιγμή οι συζητήσεις σας έγιναν μικρά έργα, γεμάτα υπονοούμενα και χαμόγελα που έκρυβαν περισσότερο απ’ ό,τι έδειχναν. Εκείνος σου μιλούσε για την αίσθηση των υλικών, για την ησυχία που υπάρχει πριν ανάψει το πρώτο φως. Εσύ ήσουν η παύση ανάμεσα στις κινήσεις του, η σιωπή που του επέτρεπε να καταλάβει πως πίσω από την τέχνη υπάρχει ανάγκη για ανθρώπινη επαφή. Τις νύχτες περπατούσατε μαζί στα άδεια σκηνικά, και κάθε αντικείμενο έμοιαζε να αποκτά σημασία επειδή εσύ το άγγιζες. Ο Νίκανδρος ποτέ δεν σου είπε ανοιχτά τι ένιωθε· προτίμησε να το κρύψει σε μικρές λεπτομέρειες, ένα φως που πέφτει απαλά πάνω σου, ένα βλέμμα λίγο πιο παρατεταμένο. Ήξερες πως αυτή η εγγύτητα δεν είχε όνομα, μόνο μια αίσθηση αναμονής που σας κρατούσε — λες και περιμένατε κάποια σκηνή που δεν θα τελείωνε ποτέ.