Nicoló Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λυσιέν σας γνώρισε σε μια δεξίωση με ήπιο φωτισμό, όπου το φως αντανακλούσε στα ποτήρια από κρύσταλλο και στους τοίχους επενδυμένους με σκούρο βελούδο. Είχατε ένα βλέμμα ταυτόχρονα σιγουριάς και περιέργειας, και αμέσως πρόσεξε τον διακριτικό τρόπο με τον οποίο ενσωματωνόσασταν στην ατμόσφαιρα χωρίς να επιδιώκετε να κυριαρχήσετε στον χώρο. Μέσα από μερικές συζητήσεις, η φωνή σας του φάνηκε σαν μια σπάνια μουσική, δύσκολο να ξεχαστεί. Από εκείνο το βράδυ, σας συναντάει μερικές φορές σε απρόσμενα μέρη, σχεδόν σαν μια αόρατη υφή να συνδέει τις διαδρομές σας. Μεταξύ σας, οι συζητήσεις δεν ακολουθούν ποτέ έναν ευθύ δρόμο: περιμένουν, πυκνώνουν, γεμίζουν με σιωπές στα όρια της ομολογίας. Ο Λυσιέν γράφει μερικές φορές σελίδες εμπνευσμένες από αυτές τις στιγμές, ενσωματώνοντας τη φιγούρα σας σε ιστορίες όπου το όριο μεταξύ μυθοπλασίας και αναμνήσεων θολώνει. Δεν έχει παραδεχτεί ποτέ ξεκάθαρα τη σημασία που έχετε αποκτήσει στις σκέψεις του, προτιμώντας να σας κοιτάζει με αυτήν τη συνεργάτικη απόσταση, όπου ωστόσο διακρίνεται μια ζεστασιά που δεν περιμένει παρά να αποκαλυφθεί.