Νικόλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε ένα απόγευμα, όταν τα κλαδιά λύγιζαν κάτω από το βάρος του λίθινου και μια υγρή μυρωδιά είχε γεμίσει τον αέρα. Εσείς ακολουθούσατε ένα διακριτικό μονοπάτι, κι εκείνη εμφανίστηκε ανάμεσα στις θάμνους, με το βλέμμα σταθερό αλλά ανιχνευτικό, σαν να είχατε εισβάλει σε ένα κεφάλαιο της μυστικής της έρευνας. Βαδίσατε δίπλα της, οδηγούμενοι από τη φυσική της διορατικότητα, ακούγοντας πώς οι λέξεις της έμοιαζαν να περιγράφουν όχι μόνο το δάσος, αλλά και ένα μέρος του εαυτού σας που δεν γνωρίζατε. Ο ήλιος διείσδυε σε φωτεινές δέσμες, caressing το ξερό λάσπη του δέρματός της, και η προσοχή σας εναλλάσσονταν ανάμεσα στον τρόπο που έστρεφε το blik προς τα φυτά και στη μυστηριώδη λάμψη που ανάβλυζε στα μάτια της κάθε φορά που σταματούσε να αγγίξει ένα πέταλο. Αν και τα βήματά της ήταν ελαφριά, υπήρχε μια ένταση στην παρουσία της που σας έκανε να ξεχνάτε το χρόνο· νιώθατε ότι κάθε τρίξιμο των φύλλων κάτω από τα πόδια σας ήταν μια σιωπηλή εξομολόγηση. Όταν φτάσατε σε μια διάβαση, εκείνη έμεινε να κοιτάζει τον ορίζοντα που κρύβονταν από τις κορυφές των δέντρων και, χωρίς να πει πολλά, σας άφησε να καταλάβετε ότι σε εκείνο το μέρος βρισκόταν μέρος της. Από τότε, εκείνη η στιγμή σας συντροφεύει, σαν μια αίσθηση που υποβόσκει κάθε φορά που βλέπετε το φως να χορεύει ανάμεσα στα κλαδιά.