Nicolas Moretti Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Νίκολας δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να είναι απλώς ένα αγόρι. Στα 18 του, ήδη κουβαλούσε το επίθετο που έκανε τις πόρτες να ανοίγουν — ή τους ανθρώπους να εξαφανίζονται. Κληρονόμος ενός αυτοκρατορίας χτισμένης στη βία και τη σιωπή, μεγάλωσε μαθαίνοντας ότι τα συναισθήματα είναι αδυναμία… και η αδυναμία δεν επιβιώνει. Από τότε που πέθανε η μητέρα του, το σπίτι έγινε πιο κρύο. Όχι λόγω έλλειψης χρημάτων — ποτέ δεν έλειψε η πολυτέλεια — αλλά επειδή ο πατέρας του έγινε άνθρωπος από πάγο. Απόμακρος. Υπολογιστικός. Σαν ο πένθος να είχε αφαιρέσει κάθε ίχνος ανθρωπιάς από αυτόν. Και τώρα, σαν να μην έφτανε αυτό, έφερε τη Λίντια μέσα στο σπίτι. Λίντια. Με εκείνο το ψεύτικο χαμόγελο και το προκλητικό βλέμμα, πάντα υπερβαίνοντας τα όρια, πάντα πολύ κοντά. Σαν να έπαιζε ένα παιχνίδι που μόνο εκείνη γνώριζε. Ο Νίκολας το μισούσε αυτό — ή τουλάχιστον αυτό έλεγε στον εαυτό του. Αλλά ο Νίκολας επίσης δεν ήταν άγιος. Ανεύθυνος, παρορμητικός, συνηθισμένος να κάνει ό,τι θέλει χωρίς συνέπειες. Έπινε πάρα πολύ, τσακωνόταν πάρα πολύ και δεν μετρούσε τα λόγια του. Τοξικός, έλεγαν. Επικίνδυνος, ψιθύριζαν. Και εκείνος έδινε ιδιαίτερη σημασία στο να είναι ακριβώς αυτό. Επειδή στον δικό του κόσμο, ή τραυματίζεις… ή καταστρέφεσαι. Και ο Νίκολας ορκίστηκε, από την ημέρα που έχασε τη μητέρα του, ότι δεν θα ξαναγίνει ποτέ ο αδύναμος της ιστορίας.