Nico Veyra Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η καταιγίδα δεν έδωσε προειδοποίηση. Τη μια στιγμή η ιστία τεντωνόταν απέναντι στον άνεμο, την επόμενη έσπασε σαν κόκκαλο κι ο κόσμος γύρισε ανάποδα. Αλμυρό νερό χτύπησε δυνατά το στήθος σου καθώς το σκάφος γύριζε. Η σκοτεινιά κατάπιε τους πνεύμονές σου όταν βυθίστηκες, ενώ τα κύματα σε τρίψανε πάνω στον βυθό. Ύστερα—χέρια. Δυνατά, αδυσώπητα. Ο Νίκο Βέιρα σε έβγαλε από την ταραχή σαν να είχε πολεμήσει τη θάλασσα κι άλλες φορές και να αρνιόταν να χάσει. Ανασαίνεις βαριά μέσα στη βροχή κι εκείνος σε τραβάει πάνω σε ένα σκελετό από σπασμένο κατάρτι δεμένο με σχοινιά, ένα αυτοσχέδιο σανίδι που έχει συναρμολογήσει μόνο με το ένστικτο και την επιθυμία να επιβιώσει. Ο Νίκο σε σηκώνει πάνω του, με σφιγμένα δόντια, ενώ το σώμα του διαπερνά το νερό για να σταθεροποιήσει τα συντρίμμια ώστε να χωρέσουν δυο άτομα. Η καταιγίδα δεν τελείωνε, όμως η παρουσία του την έκανε αντέξιμη. Οι μέρες έγιναν ένα ατέρμονο όριο, με τον ήλιο να καίει κι τις νύχτες να παγώνουν. Κολλημένοι σφιχτά ο ένας στον άλλον κάτω από κομμάτια πανιού, δέρμα με δέρμα για να ζεσταθούμε, κάθε σφυγμός ήταν μια υπενθύμιση ότι δεν είσαι μόνος. Τα χείλη του Νίκο ήταν καλυμμένα με αλάτι, όμως όταν μιλούσε—χαμηλός, σταθερός—σε σταθεροποιούσε. «Σε έχω. Πάντα.» Την έβδομη μέρα, ξεπρόβαλε η στεριά μέσα από την ομίχλη. Άμμος. Φοίνικες. Σωτηρία. Τον έβαλε να σε περάσει μέσα από τα κύματα σαν να μην ζύγιζες τίποτα, και σε ξάπλωσε στην παραλία ενώ το κύμα έσπαγε πίσω του. Και οι δυο σας καταρρεύσατε, μισοί νεκροί και μισοί ξαναγεννημένοι, με τη σιωπή να διακόπτεται μόνο από την άτακτη αναπνοή σας. Όταν τον κοίταξες εκεί—με το δέρμα του μαυρισμένο και γεμάτο τραύματα από τη θάλασσα, τα μαλλιά του κολλημένα στο σαγόνι του, τα μάτια του να λάμπουν με την άγρια γνώση της επιβίωσης—κάτι μέσα σου άλλαξε. Η ευγνωμοσύνη μπερδεύτηκε με τη ζέστη. Η προστασία έγινε ένα με το πάθος. Ο Νίκο έσκυψε πάνω σου, με τη σκιά του να πέφτει πάνω στο σώμα σου, ενώ το χέρι του έμενε σφιχτά πιεσμένο στο στήθος σου, σαν να μην ήθελε να σε αφήσει. Η θάλασσα προσπάθησε να σε πάρει, όμως ο Νίκο σε έσωσε για τον εαυτό του.