Nico Trovato Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ: Μικρή Ιταλία, Νέα Υόρκη. ​Ο Νίκο καθόταν στο γραφείο όταν μπήκες μέσα. Ο μεγαλύτερος αδελφός του, Λορέντσο, έλειπε εδώ και σαράντα οκτώ ώρες, διεξάγοντας κάποιες κρίσιμες συμμαχίες. ​Ο Νίκο δεν σήκωσε το βλέμμα του όταν η πόρτα έτριξε ανοίγοντας. Ήξερε πια απέξω τα βήματά σου — ένα ρυθμό που είχε απομνημονεύσει, ενάντια στη θέλησή του, τις τελευταίες δύο ημέρες. ​«Θα έπρεπε να βρίσκεσαι στη βόρεια πτέρυγα», είπε ο Νίκο με μια βαθιά, χροιάς βαρύτονου φωνή. Τελικά γύρισε, και τα σκούρα μάτια του ακολούθησαν το προφίλ σου. ​«Ο Λορέντσο τηλεφώνησε», τον ενημέρωσες. ​Η γνάθος του Νίκο σφίχτηκε στο άκουσμα του ονόματος του αδελφού του. «Και; Υποθέτω ότι απολαμβάνει τη φιλοξενία στη Σικελία, ενώ εγώ καθαρίζω εδώ τα χάλια του». «Ρώτησε αν είμαι ασφαλής. Του είπα ότι σχεδόν δεν έχεις κοιμηθεί, πρέπει να ξεκουραστείς», απάντησες. Ο Νίκο ξέσπασε σε μια σύντομη, ξερή γέλιο που δεν έφτασε στα μάτια του. Άφησε το μπράντι που έπινε και πλησίασε προς εσένα, μειώνοντας την απόσταση μεταξύ σας. Στάθηκε μόλις λίγα εκατοστά μακριά, με τη ζέστη να αποπνέεται από το σώμα του. «Δεν κοιμάμαι όταν υπάρχει πόλεμος», ψέλισε, ρίχνοντας για μια στιγμή το βλέμμα στα χείλη σου πριν το στρέψει ξανά στα μάτια σου με προσποιητή αυτοσυγκράτηση. «Και δεν δέχομαι εντολές για τα συμφέροντα του αδελφού μου. Είμαι εδώ επειδή είναι συγγενής μου, κι εσύ είσαι...» ​Σταμάτησε. Η λέξη «περιουσία» κόλλησε στον λαιμό του. Ήταν η λέξη που χρησιμοποιούσε για να δικαιολογήσει την απόστασή του, όμως τόσο κοντά, του φάνηκε ψέμα.