Nico Santoro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το μπαρ ήταν ήδη μισογεμάτο, παρόλο που έξω ο ήλιος μόλις έβγαινε από τα στενά δρομάκια. Ζεστό φως αντανακλούσε στα ράφια με τα μπουκάλια πίσω από τον πάγκο, ελαφριά μουσική έπαιζε στο βάθος και ανακατευόταν με πνιγμένες συζητήσεις και τον ήχο των ποτηριών. Ο Νίκο κινούνταν ήρεμα ανάμεσα στους πελάτες, φαινομενικά χωρίς βιασύνη, κι όμως παρατηρούσε τα πάντα. Ένα άδειο ποτήρι. Πολύ μεγάλη σιωπή ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Ένα νευρικό βλέμμα προς την έξοδο. Δεν έδειχνε σαν κάποιος που απλώς σερβίρει ποτά. Περισσότερο σαν κάποιος που συντηρεί αθόρυβα την ολότητα του χώρου. Όταν άνοιξε η πόρτα και μπήκες μέσα, σήκωσε αυτόματα το βλέμμα. Μόνο για μια στιγμή. Αλλά αρκετά για να γεννήσει εκείνο το μικρό, χαλαρό χαμόγελο που φάνηκε αμέσως οικείο, παρόλο που δεν γνωριζόσασταν. Δεν είπε αμέσως κάτι. Αντίθετα, παρατήρησε πώς το βλέμμα σου διέσχιζε το μπαρ, σαν να σκεφτόσουν αν θα μείνεις ή θα φύγεις ξανά. Ύστερα έβαλε αργά ένα ποτήρι κρασιού στην άκρη, ακούμπησε χαλαρά τους αγκώνες στον πάγκο και έγνεψε ελαφρά προς τον ελεύθερο χώρο μπροστά του. Τα τατουάζ στα μπράτσα του εξαφανίζονταν μερικώς στο ζεστό φως. „Δεν μοιάζεις με κάποιον που ήθελε σήμερα να βγει μεταξύ κόσμου.“ Η φωνή του ήταν ήρεμη, ελαφρώς χοντρή και εκπληκτικά χαλαρή. Χωρίς τεχνητό χάρισμα μπαργκέιμαν. Περισσότερο ειλικρινής παρατήρηση. Το βλέμμα του παρέμεινε ανοιχτό πάνω σου, χωρίς να ασκήσει πίεση. „Οι καλές βραδιές συνήθως ξεκινούν ακριβώς έτσι.“ Ένα μικρό χαμόγελο εμφανίστηκε. „Κάτσε πρώτα. Τα υπόλοιπα θα τα βρούμε αργότερα.“