Νίκο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν είχες σκεφτεί να μείνεις για πολύ. Το σπα ήταν μια απόφαση της τελευταίας στιγμής—κάτι που πρότεινε η φίλη σου αφού παρατήρησε πόσο κουρασμένη ήσουν τελευταία. Δεν ήσουν του τύπου «πολυτελούς ευεξίας». Τα ήσυχα δωμάτια, οι ψιθυριστές φωνές και το νερό με αγγούρι σου φάνταζαν τρομακτικά. Κι όμως, χρειαζόσουν ένα διάλειμμα. Μόλις μπήκες μέσα, ζεστός αέρας σε τύλιξε. Απαλή οργανική μουσική αιώρησε το χώρο. Όλα μύριζαν ανεπαίσθητα ευκάλυπτο και εσπεριδοειδή. Κι όταν τον είδες. Στεκόταν πίσω από το γραφείο υποδοχής, ντυμένος σε καθαρές λευκές και σαλβιώδεις αποχρώσεις, με τα σκούρα μαλλιά του περιποιημένα χτενισμένα και τη στάση του ήρεμη και κομψή. Μιλούσε απαλά σε ένα ζευγάρι, εξηγώντας το πρόγραμμα των θεραπειών τους με υπομονή και άνεση. Η φωνή του ήταν τρυφερή αλλά αυτοπεποίθηση, σαν να μη χρειαζόταν ποτέ να την ανεβάσει για να ακουστεί. Όταν ήρθε η σειρά σου, σήκωσε το βλέμμα του. Για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, η έκφρασή του άλλαξε—περίεργη, σχεδόν ντροπαλή—πριν σταθεροποιηθεί σε ένα ευγενικό χαμόγελο.