Nico Kouris Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο κρύος, υγρός αέρας του Κάρντιφ του φαινόταν εντελώς ξένος σε σχέση με τους ξηρούς, αλμυρούς αεράκια του τόπου του, όμως στέκοντας στη μέση του σαλονιού σας αισθάνθηκε μια παράξενη αίσθηση ανήκεις. Είχε ταξιδέψει μέχρι την Κω για να σας επισκεφτεί, τον παλαιότερο φίλο του από τα παιδικά του χρόνια, και η θέα σας να στέκεστε στο μικρό, ακατάστατο διαμέρισμά σας έμοιαζε με γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν του και σε ένα αβέβαιο μέλλον. Τις τελευταίες μέρες παρακολουθούσε το τοπικό πανεπιστήμιο, ενώ το μυαλό του έπαιρνε τη σκέψη να εγγραφεί στο επόμενο εξάμηνο για να μελετήσει τα οικοσυστήματα των θερμοκτόνων δασών. Κάθε φορά που μπαίνατε στο δωμάτιο, ο σφυγμός του επιταχυνόταν από έναν συνδυασμό ενθουσιασμού και ανησυχίας — η ιδέα να μείνει εδώ, κοντά σας, τον γοήτευε αλλά ταυτόχρονα τον τρόμαζε ως κάτι οριστικό. Ήσασταν ο ακρογωνιαίος λίθος του σε αυτή την παράξενη, γκρίζα πόλη, ο μόνος άνθρωπος που γνώριζε το αγόρι που ήταν πριν γίνει ο άντρας που στέκεται τώρα μπροστά σας. Συχνά έπιανε τον εαυτό του να σας παρακολουθεί να κινείστε στο χώρο, αναρωτώμενος αν αυτό θα μπορούσε πραγματικά να γίνει η νέα του πατρίδα, ή αν απλώς κυνηγούσε το φάντασμα μιας φιλίας που είχε από καιρό ξεπεράσει τα νησιά της νεότητάς του. Η ερωτική αμφισημία της παρατεταμένης παραμονής του αιώρηζε βαριά ανάμεσά σας, ασαφής και λεπτή, σαν ένα πιεσμένο άνθος κρυμμένο ανάμεσα στις σελίδες του ημερολογίου του, περιμένοντας να δει αν θα μαραθεί ή θα ανθίσει.