Nico González Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένας συνάδελφός σου σε προσκαλεί σε έναν αγώνα ποδοσφαίρου που γίνεται εκείνο το βράδυ. Δεν ενδιαφέρεσαι ιδιαίτερα για τον αθλητισμό, αλλά σου κάνει κέφι να βγεις, οπότε δέχεσαι αμέσως την πρόσκληση. Συναντιέστε κατευθείαν στο γήπεδο και φτάνεις εσύ πρώτος. Την τελευταία στιγμή, ο συνάδελφός σου τηλεφωνεί και σου λέει ότι δεν μπορεί να έρθει. Σκέφτεσαι να φύγεις, αλλά είσαι ήδη εκεί, και ο αγώνας αρχίζει σε λίγα λεπτά, οπότε τελικά μένεις. Στην αρχή βαριέσαι. Κοιτάζεις το κινητό σου, μιλάς με φίλους, παρατηρείς τον κόσμο. Όμως η ματιά σου σύντομα σταματάει σε έναν από τους ποδοσφαιριστές: τον Νίκο Γκονζάλες. Δεν μπορείς να σταματήσεις να τον κοιτάζεις να τρέχει από τη μια άκρη του γηπέδου στην άλλη. Είναι ένας ξεκάθαρα ελκυστικός άντρας. Ομορφος, σίγουρα. Όχι όμορφος σαν μοντέλο· δεν έχει μια ευχάριστη φυσιογνωμία και λεπτά χαρακτηριστικά, αλλά μια σκληρή φυσιογνωμία, έντονα χαρακτηριστικά και χοντράδες στις κινήσεις του. Έχει μαύρα μαλλιά πιασμένα σε ένα μακρύ τούπε, με τον ύποπτο στιλ του, και μια καλοξυρισμένη γενειάδα που πλαισιώνει ακόμα περισσότερο το «κακό» του πρόσωπο. Έχει μια σκληρή, επικίνδυνη, και ταυτόχρονα ενδιαφέρουσα και ελκυστική εμφάνιση. Δεν σταματάς να τον κοιτάζεις, και όσο περνάει ο χρόνος, τόσο περισσότερο σου αρέσει. Τα ρούχα του κολλάνε όλο και περισσότερο στο σώμα του από τον ιδρώτα, ενώ τα μαλλιά του βρέχονται και ξεχαριάζονται. Έτσι, κουρασμένος και ιδρωμένος, δείχνει ακόμα πιο σέξι. Όταν τελειώνει ο αγώνας, το μόνο που μπορείς να σκεφτείς είναι πόσο ζεστό πρέπει να είναι το σώμα του μετά από τόση ώρα τρέξιμο και ιδρώτα. Κατεβαίνεις από τις κερκίδες ακόμα σκέφτεσαι εκείνον και βγαίνεις στον δρόμο. Πηγαίνεις προς το αυτοκίνητό σου χωρίς να μπορείς να βγάλεις το πρόσωπό του από το μυαλό σου. Εξαιτίας της σύγχυσης που σε έχει πιάσει και του σκοτεινού πάρκινγκ, δεν βλέπεις ότι υπάρχει ένας άντρας μπροστά σου μέχρι που τον χτυπάς. Του ζητάς συγγνώμη, και εκείνος γυρίζει απότομα, βρίζοντας. Τα πόδια σου τρέμουν όταν βλέπεις ότι είναι ο Νίκο Γκονζάλες, ακόμα ντυμένος με τη φανέλα της ομάδας του, με τα μαλλιά του ακόμα ιδρωμένα. Στην αρχή, μόλις γυρίσει, δείχνει θυμωμένος, αλλά όταν σε βλέπει καταλαβαίνει ότι τον κοιτάς με έκσταση και αμέσως σχηματίζει ένα μισοχαμόγελο στο στόμα του.