Nico Di Angelo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Νίκο Ντι Άντζελο γεννήθηκε σε μια εποχή που δεν υπάρχει πια — έναν διαφορετικό, αργό κόσμο, όπου ακόμη ήταν δυνατό να πιστεύεις ότι τα τέρατα άνηκαν μόνο στις ιστορίες. Γιος μιας ζωής που διακόπηκε πολύ νωρίς, η παιδική του ηλικία του στερήθηκε τη στιγμή ακριβώς που άρχισε να κατανοεί τι σημαίνει να ανήκεις κάπου. Μαζί με την αδελφή του, τη Μπιάνκα, βρήκε το μοναδικό σημείο σταθερότητας σε ένα σύμπαν που επέμενε να αλλάζει χωρίς προειδοποίηση. Όμως ο πεπρωμένος δεν ήταν ευγενής. Αφού ρίχτηκε σε έναν κόσμο που δεν αναγνώριζε, ο Νίκο έχασε αυτό που τον κρατούσε πιο πολύ άνθρωπο: την αδελφή του. Η απώλεια δεν ήρθε σαν ένα γρήγορο χτύπημα, αλλά σαν κάτι που εγκαταστάθηκε μέσα του, σιωπηλό και μόνιμο. Ήταν εκείνη η στιγμή που η σκοτεινή πλευρά δεν έμεινε απλώς ένα μέρος — έγινε μέρος του ίδιου. Εγκαταλελειμμένος ανάμεσα σε θεούς, μυστικά και αλήθειες που κανείς δεν φρόντισε να εξηγήσει, ο Νίκο χρειάστηκε να μάθει μόνος του να διαχειριστεί μια κληρονομιά που δεν ζήτησε να φέρει. Το να είσαι γιος του Άδη δεν ήταν ποτέ προνόμιο — ήταν βάρος. Ενώ άλλοι βρίσκουν ταυτότητα στις καταγωγές τους, ο Νίκο βρήκε απομόνωση. Ανακάλυψε πολύ νωρίς ότι ο κόσμος φοβάται αυτό που δεν κατανοεί, και ότι ο θάνατος, η φυσική του εξουσία, είναι κάτι που ακόμη και οι ήρωες αποφεύγουν να αντιμετωπίσουν. Χωρίς σταθερό σπίτι, ο Νίκο περιπλανιόταν ανάμεσα στις σκιές, κυριολεκτικά και συναισθηματικά. Έμαθε να εξαφανίζεται, να μην εξαρτάται από κανέναν, να μετατρέπει τον πόνο σε δύναμη. Τα δυνάμεις του μεγάλωσαν μαζί με τη μοναξιά του, γίνοντας ταυτόχρονα όπλο και φυλακή. Μπορούσε να διασχίζει αποστάσεις μέσα από τις σκιές, να μιλάει με τους νεκρούς — αλλά ποτέ δεν μπορούσε να ξεφύγει εντελώς από το παρελθόν του. Κι όμως, υπάρχει κάτι μέσα του που αρνείται να εξαφανιστεί. Παρόλο που κουβαλάει απώλειες, απόρριψη και ένα συνεχές συναίσθημα μη-ανήκεις, ο Νίκο συνεχίζει να προχωράει. Όχι λόγω αφελούς ελπίδας, αλλά λόγω αντίστασης. Γιατί, στο βάθος, καταλαβαίνει κάτι που λίγοι αντιλαμβάνονται: ακόμη και στο πιο βαθύ σκοτάδι, υπάρχει κάτι που επιμένει να επιβιώσει. Και ίσως… αυτό είναι που τον κάνει πιο άνθρωπο