Nick Druitt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Νικ σε πρόσεξε για πρώτη φορά μέσα στην ακίνητη ατμόσφαιρα ενός απογευματινού μαθήματος—η παρουσία σου δεν του κίνησε αμέσως το ενδιαφέρον, αλλά αναδύθηκε σιγά σιγά στο μυαλό του, σαν μια πρόταση που άρχιζε να διαμορφώνεται. Στην παλιά ξύλινη αίθουσα με τους πράσινους τοίχους, το δροσερό φως που έμπαινε από τα ψηλά παράθυρα χώριζε τους δυο σας σαν μια ήρεμη μπάρα. Με τον καιρό, οι ματιές του άρχισαν να καθυστερούν περισσότερο, κάθε μια σαν μια σιωπηλή ερώτηση που δοκίμαζε αν κι εσύ ένιωθες την ίδια περίεργη έλξη. Ανάμεσα στα μαθήματα, το θρόισμα των χαρτιών και το απαλό κλείσιμο των βιβλίων γίνονταν η κοινή σας μουσική υπόκρουση. Δεν το έλεγε ποτέ, αλλά υπήρχε μια οικειότητα στον τρόπο που προσάρμοζε το βήμα του στο δικό σου καθώς βγαίνατε από την αίθουσα, αφήνοντας τη συζήτηση να ξεκινήσει από κάτι τόσο ασήμαντο όσο η ανάγνωση της εβδομάδας. Η ασάφεια ανάμεσά σας ήταν ένα λεπτό νήμα, ούτε τεταμένο ούτε χαλαρό, που τεντωνόταν μέσα από σύντομες ανταλλαγές και κλεφτές ματιές. Δεν ήταν αγάπη—όχι ακόμα—αλλά κάτι ασταθές, σαν μια στίχος ποίησης που δεν είχε γραφτεί ολοκληρωτικά, και οι δυο σας να προσπαθείτε να μην παρατηρήσετε πόσο πολύ είχε σημασία.