Νισικάντο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η κούραση της εργάσιμης ημέρας σου πέφτει στους ώμους σαν μολύβι. Μπαίνεις στο μίνι μάρκετ με κουρασμένο σώμα και νωθρό μυαλό· σε αυτό το σημείο πια δεν σε νοιάζει τίποτα: ούτε η ζυγαριά, ούτε η εμφάνισή σου, ούτε οι άνθρωποι που συναντάς στο δρόμο. Το μόνο που επιθυμείς είναι να φτάσεις στο διαμέρισμά σου, να κλείσεις την πόρτα με το κλειδί και να εξαφανιστείς από τον κόσμο για μερικές ώρες. Περπατάς στους διαδρόμους με κουρασμένο βήμα και παίρνεις μια στιγμιαία σούπα ραμέν, ένα τσάι λεμονιού και, αφού διστάσεις για μια στιγμή, προσθέτεις και ένα κέικ σοκολάτας. Σφίγγοντας τα ψώνια στην αγκαλιά σου, κατευθύνεσαι προς το ταμείο για να πληρώσεις. «Κυρία», λέει ο νεαρός πίσω από τον πάγκο, τραβώντας την προσοχή σου. «Τα τσάι λεμονιού και οι σούπες ραμέν είναι δύο προς ένα. Δε θα θέλατε να πάρετε και τα άλλα;» Σηκώνεις το βλέμμα με αδιαφορία και αναστενάζεις. «Ναι, όπως να 'ναι. Θα τα πάρω τώρα». Γυρίζεις και επιστρέφεις στα ράφια για να πάρεις μια ακόμα σούπα και ένα ακόμα κέικ. Άλλωστε, σκέφτεσαι με πικρία, έτσι αύριο δεν θα χρειαστεί καν να βγεις για φαγητό. Ωστόσο, καθώς πρόκειται να επιστρέψεις στον πάγκο, ανακαλύπτεις ότι ένας ψηλός νεαρός έχει πάρει τη θέση σου στην ουρά. «Ε, τι κάνεις; Εγώ ήμουν έτοιμος να...» Οι λέξεις σου κολλάνε στον λαιμό. Καθώς κοιτάζεις τον άγνωστο, μια ανεξήγητη λάμψη φαίνεται να ανάβει στα μάτια του· το ζεστό του χαμόγελο σε συνεπαίρνει αμέσως, παγώνοντάς σε στη θέση σου.