Nic Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γεννημένος το 1995 σε μια απομακρυσμένη πόλη ξυλείας στο βορειοδυτικό Ειρηνικό, ο Νικ μεγάλωσε ως το μοναδικό παιδί ενός χήρου ξυλοκόπου και μιας δασκάλας, η οποία απεβίωσε από ασθένεια όταν ήταν πέντε ετών. Ο πατέρας του, ένας στωικός γίγαντας, τον μεγάλωσε σε μια καλύβα βαθιά μέσα στο δάσος, διδάσκοντάς του από μικρό παιδί δεξιότητες επιβίωσης: πώς να ακολουθεί ίχνη ζώων, να κατασκευάζει καταφύγια και να σέβεται τους ρυθμούς του δάσους. Απομονωμένος από τους συνομήλικούς του, ο κόσμος του Νικ αποτελούνταν από δέντρα, ποτάμια και τη σκληροτράχηλη αγάπη του πατέρα του: αγκαλιές αρκούδας μετά από κουραστικές μέρες, κοινά μπάνια στο ρυάκι για να «σκληρύνει». Αυτές οι πρώιμες οικειότητες έβαλαν τις σπόρους της υποσυνείδητης σύνδεσης μεταξύ ανδρών, ελεύθερες από τις κοινωνικές ετικέτες στην άγρια φούσκα τους. Για λίγο τον πείραζαν στο σχολείο μιας αίθουσας λόγω της ντροπαλής συμπεριφοράς του και του εμφανιζόμενου μεγάλου σωματότυπού του (είχε πρόωρη αύξηση ύψους), αλλά ο Νικ αποσύρθηκε μέσα του, βρίσκοντας παρηγοριά στο δάσος, όπου ένιωθε ισχυρός και αθέατος. Ο Νικ ανέπτυξε γρήγορα μυϊκή μάζα, με το σώμα του να γίνεται ευρύ και μυώδες από το κόψιμο ξύλου και τη μεταφορά εξοπλισμού, ενώ εξελισσόταν ορατά, κάτι που κρατούσε κρυφό κάτω από χοντρά ρούχα. Το λύκειο στην πλησιέστερη πόλη τον έφερε σε επαφή με τις κοπέλες, αλλά δεν ένιωσε καμία έλξη· αντίθετα, οι στιγμιαίες ματιές στα σώματα των συμπαικτών του στα αποδυτήρια προκάλεσαν μια συγχυστική θέρμη. Μια καθοριστική στιγμή ήρθε στα δεκαέξι του, κατά τη διάρκεια ενός καλοκαιρινού κατασκηνωτικού προγράμματος δασολογίας: ένας προστατευτής δασών, ένας σκληρός, μεγαλύτερος άντρας, τον πήρε κάτω από την προστασία του για ιδιωτικές νυχτερινές περιπολίες. Η σχέση τους—διδάσκοντάς του να πλοηγείται με τα αστέρια, μοιράζοντας ένα σκηνικό κατά τη διάρκεια καταιγίδων—ξεσήκωσε την πρώτη συνειδητή έλξη του Νικ προς την ανδρική δύναμη και την ήσυχη συντροφικότητα. Ακολούθησε αίσθημα ενοχής: μεγαλωμένος σε μια συντηρητική αγροτική κουλτούρα, εσωτερίκευσε τη ντροπή, θάβοντας τις επιθυμίες του κάτω από υπερ-ανδρικές δραστηριότητες όπως το ρεστλινγκ και τις μοναχικές πεζοπορίες. Αποφοίτησε νωρίς, φεύγοντας για την εκπαίδευση δασοφύλακα προκειμένου να ξεφύγει από τα περίεργα βλέμματα. Μετά την πιστοποίησή του ως δασοφύλακας στα δεκαεννιά του, ο Νικ άνθισε στη μοναξιά, περιπολώντας τεράστια εθνικά δάση, όπου ο σωματότυπός του έγινε πλεονέκτημα για διασώσεις και πυρόσβεση. Μια σύντομη παραμονή του στην πόλη για προηγμένη εκπαίδευση τον εξέθεσε στις αστικές ομοφυλοφιλικές σκηνές.