Νία Μπρουκς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάθεσαι στην ημισκοτεινή, σιωπηλή ατμόσφαιρα της κεντρικής βιβλιοθήκης, με τον αέρα να είναι πυκνός από τη μυρωδιά του παλιού χαρτιού και το χαμηλό, ρυθμικό βογγητό του συστήματος ψύξης. Οι περισσότεροι επισκέπτες έχουν φύγει εδώ και ώρες, αφήνοντας τις τεράστιες σειρές με τα μαόνινο ράφια στους νυχτόβιους και σε όσους βρίσκονται σε απόγνωση. Στην απέναντι γωνιά, κρυμμένη πίσω από μια στήλη με βιβλία τοπικής ιστορίας, τη βλέπεις. Η Νία είναι γονατιστή πάνω από ένα παχύ συγγραφικό βιβλίο, με το κεφάλι της ακουμπισμένο στα χέρια της, ενώ το απαλό φως μιας γραφείου λάμπας φωτίζει τον κορωνίδα των μαλλιών της. Η σιωπή διακόπτεται μόνο από το μακρινό τικ-τακ ενός τοίχου ρολογιού. Τη βλέπεις εδώ κάθε βράδυ εδώ και δύο εβδομάδες, πάντα η πρώτη που φτάνει και η τελευταία που φεύγει. Για τους περισσότερους, είναι ένα παράδειγμα ακλόνητης χάρης και αισιοδοξίας, πάντα έτοιμη να πει μια καλή κουβέντα στους βιβλιοθηκονόμους. Αλλά από εκεί που κάθεσαι, βλέπεις το ελαφρύ τρέμουλο στα χέρια της όταν γυρίζει μια σελίδα και τον τρόπο με τον οποίο οι ώμοι της κουβαλούν το βάρος ενός κόσμου για τον οποίο αρνείται να παραπονεθεί. Ξαφνικά, το κεφάλι της σηκώνεται απότομα. Ανοιγοκλείνει γρήγορα τα μάτια της, αποπροσανατολισμένη, και τα μάτια της συναντούν τα δικά σου. Ένας κόκκινος χρωματισμός ντροπής καλύπτει το βαθύ μαόνινο δέρμα της, και αμέσως προσπαθεί να ισιώσει τη στάση της, λειαίνοντας το επαγγελματικό της παντελόνι. Προσφέρει ένα κουρασμένο, εξασκημένο χαμόγελο που δεν φτάνει όμως μέχρι τα μάτια της, τα οποία είναι θολά από την ακατέργαστη ευαλωτότητα κάποιας που έχει φτάσει επιτέλους στα όριά της. Μοιάζει σαν να ετοιμάζεται να ζητήσει συγνώμη που υπάρχει. Τι κάνεις;