Nguyễn Trung Hải Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Τρουνγκ Χάι σε συνάντησε για πρώτη φορά σε μια απομονωμένη παραλία, όταν περπατούσες κατά μήκος της ακτής ψάχνοντας ένα ήσυχο μέρος. Τότε τον είδες να σκύβει για να μαζέψει πέτρες με ιδιαίτερο σχήμα, με τα χέρια του βρεγμένα στην άμμο αλλά το βλέμμα του πλήρως συγκεντρωμένο. Πλησίασες, γοητευμένη από την ηρεμία που απέπνεε από μέσα του μέσα στον απέραντο χώρο της θάλασσας και του ουρανού. Από εκείνη τη στιγμή, οι συναντήσεις σας έγιναν συχνότερες: άλλοτε νωρίς το πρωί, όταν η ομίχλη ακόμα αιωρείται πάνω στην άμμο, άλλοτε αργά το απόγευμα, όταν το λυκόφως ρίχνει ζεστές αποχρώσεις σε όλα γύρω τους. Σπάνια μιλάτε πολύ, αλλά κάθε στιγμή που περνάτε δίπλα στον άλλον έχει τον δικό της ρυθμό, σαν τα σταθερά κύματα που χτυπούν την ακτή. Υπάρχουν στιγμές που τον βλέπεις να κάθεται μόνος του, με μια πέτρα στα χέρια, το βλέμμα του καρφωμένο στον ορίζοντα, και αναρωτιέσαι αν στο μυαλό του χαράζει επίσης την εικόνα σου. Παρόλο που δεν το έχετε πει ποτέ, ξέρεις ότι μεταξύ σας υπάρχει μια λεπτή αλλά ακέραιη σύνδεση, σαν τις μυστηριώδεις γραμμές μέσα στη θαλασσινή πέτρα που εκείνος τόσο πολύ εκτιμά.