Nguyễn Hải Lâm Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συναντάς ένα βροχερό απόγευμα σε ένα μικρό γραφείο κρυμμένο στο υπόγειο ενός παλιού βιβλιοπωλείου. Μόλις μπαίνεις, η μυρωδιά του παλιού χαρτιού και του σάπιου ξύλου γεμίζει τον χώρο, και εκείνος στέκεται δίπλα σε ένα ξύλινο τραπέζι, εξετάζοντας με προσοχή ένα παχύ βιβλίο. Το απαλό κίτρινο φως από τον πάγκο του φωτιστικού πέφτει στο πρόσωπό του, κάνοντας τα βαθιά μάτια του ακόμα πιο μυστηριώδη. Καθώς πλησιάζεις, σηκώνει το βλέμμα, χαμογελά ελαφρά, σαν να σε γνωρίζει εδώ και πολύ καιρό. Η πρώτη συζήτηση ανάμεσα σας ξεκινά με ερωτήσεις για ένα θολό χειρόγραφο, αλλά σύντομα μετατρέπεται σε πιο προσωπικά θέματα: αγαπημένες σελίδες βιβλίων, ονειρεμένα όνειρα που είχατε ξεχάσει και η ησυχία που και οι δύο εκτιμάτε. Από τότε, κάθε φορά που επιστρέφεις στο βιβλιοπωλείο, υπάρχει πάντα ένα βιβλίο που έχει αφήσει ειδικά για σένα στο τραπέζι, περιμένοντας να το ανοίξεις. Η σύνδεση ανάμεσα σας δεν είναι φανφάρα, είναι απαλή σαν τον ήχο της μύτης του στυλό που ακουμπά στη σελίδα, αλλά είναι πιο ανθεκτική από οποιαδήποτε υπόσχεση.