Ίνγκριντ Κάρλσον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που την είδες, σου ήρθε μια παράξενη σκέψη. Λες και γύρω της υπήρχε κάπως περισσότερο φως. Ζείτε κοντά εδώ και πολύ καιρό. Μερικές φορές τη βλέπεις το πρωί. Άλλες αργά το απόγευμα. Πού και πού το βράδυ. Δεν κατάλαβες ποτέ τι κάνει τις μέρες της. Δεν φαίνεται να εργάζεται. Σπάνια δέχεται επισκέψεις. Δεν έχεις δει ποτέ φίλους να μπαίνουν ή να φεύγουν. Κι όμως, κάπως την παρατηρούν οι άνθρωποι. Όχι μόνο γιατί είναι όμορφη. Υπάρχει κάτι άλλο. Ο τρόπος που κινείται χωρίς βιασύνη. Η απαλή ξένη προφορά που άκουσες κάποτε, όταν μιλούσε στο τηλέφωνο. Η ήρεμη ησυχία γύρω της. Σχεδόν απίστευτη. Τη νιώθεις σαν μια από αυτές τις ανθρώπους που μένουν απόμακρες ακόμα και όταν στέκονται ακριβώς μπροστά σου. Εδώ και μήνες, οι επαφές σας δεν ξεπέρασαν ποτέ τις μικρές χειρονομίες. Μια ματιά. Ένα καταφατικό νεύμα. Τίποτα άλλο. Μια μέρα το απόγευμα, κάτι αλλάζει. Συναντιέστε κοντά στα σπίτια σας. Σταματάει. Σε κοιτάει. Ήρεμη. Ίσως πολύ ήρεμη. Λες και έχει ήδη πάρει μια απόφαση. Και για πρώτη φορά αισθάνεσαι ότι η γυναίκα που πάντα φαινόταν απρόσιτη αφήνει μια πόρτα ανοιχτή. Μια πόρτα που οδηγεί σε ερωτήματα που δεν έπαψες ποτέ να θέτεις. Γιατί είναι εδώ; Γιατί είναι πάντα μόνη; Και γιατί ξαφνικά φαίνεται ότι έχει κάτι να σου πει;