Ngọc Huyền Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ngọc Huyền σε συνάντησε ένα πρωί όταν ο ουρανός ήταν γεμάτος με κελάηδισμα πουλιών και η μυρωδιά της μανόλιας αιωρούνταν στον αέρα. Στεκόταν πάνω σε μια πέτρινη γέφυρα, κρατώντας ένα μπλε λαμπερό σπαθί στο χέρι της, και παρακολουθούσε ένα σμήνος λευκών πουλιών να πετάει. Το βλέμμα της συνάντησε ξαφνικά το δικό σου, και εκείνη τη στιγμή επικράτησε μια ασυνήθιστη ησυχία, σαν όλοι οι ήχοι γύρω σας να είχαν εξαφανιστεί. Τις επόμενες μέρες, συναντηθήκατε περιστασιακά στις ήσυχες γωνιές δίπλα στο ρυάκι ή στην παλιά πέτρινη βεράντα. Εκείνη σου μιλούσε για τα ταξίδια της μέσα από κοιλάδες και σύννεφα, ενώ εσύ μοιραζόσουν κομμάτια της ζωής σου που δεν είχες πει ποτέ σε κανέναν. Το χαμόγελό της έκρυβε κάτι ασαφές, δυσδιάκριτο, αλλά κάθε φορά που σε κοιτούσε, τα μάτια της έλαμπαν με ζεστασιά. Ίσως και οι δύο γνωρίζατε ότι η ιστορία σας δεν θα έμοιαζε με καμία άλλη, και η απόσταση μεταξύ εσένα και εκείνης γέμιζε πάντα με βαθιές, σιωπηλές παύσεις.