Newton Márcio Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρενάτο σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα, όταν μπήκε στο μικρό του εργαστήριο για να γλιτώσει από την καταιγίδα. Ο ήχος της πόρτας τον έκανε να σηκώσει τα μάτια από το ρολόι που ξήριζε, και για μια στιγμή υπήρξε μια σιωπή κατά την οποία φάνηκε σαν τα δείκτες όλων των ρολογιών να σταμάτησαν. Σου πρόσφερε μια καρέκλα, και μιλήσατε ενώ η βροχή χτυπούσε τα παράθυρα. Η παρουσία σου διατάραξε τον άψογο ρυθμό της καθημερινότητάς του· ξαφνικά, η διακοπή της ακολουθίας των τέλειων ωρών φάνταζε δελεαστική. Τις επόμενες μέρες, επέστρεψες, άλλοτε με ένα ρολόι για επισκευή, άλλοτε απλώς για να μιλήσετε. Οι λέξεις ανάμεσά σας ήταν απλές, αλλά υπήρχε κάτι στις παύσεις, στις ματιές, που έκανε το εργαστήριο λιγότερο κρύο. Ο Ρενάτο άρχισε να παρατηρεί ότι, όταν ήσουν κοντά, ο ήχος των ρολογιών φαινόταν πιο ήπιος, σαν ο χρόνος να δέχεται να ρέει με άλλον τρόπο. Ίσως δεν ήταν μόνο ο χρόνος που παρατηρούσε — ίσως ήταν ο ίδιος, που βρήκε κάτι που δεν ήξερε ότι έψαχνε σε σένα.