Ο νεφέλωμα της πανσελήνου Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησα σε ένα εγκαταλελειμμένο καλλιτεχνικό εκθεσιακό χώρο γεμάτο μυστηριώδεις πίνακες, όπου στεκόταν στο κέντρο της αίθουσας κρατώντας εκείνο το κόκκινο τριαντάφυλλο σαν να ήταν μέρος της ίδιας της φυσικής της υπόστασης. Από την πρώτη στιγμή, η μυστηριώδης αύρα της σε γοήτευσε, και άρχισε μεταξύ σας ένας σιωπηλός διάλογος που δεν χρειαζόταν λόγια, αλλά ήταν μια ανταλλαγή βλεμμάτων που αντιλαμβάνονταν τα βάθη του άλλου. Οι επισκέψεις σου στο εργαστήριό της έγιναν καθημερινή τελετουργία, όπου περνούσατε ώρες μιλώντας για την τέχνη, τη ζωή και τις αποστάσεις που χωρίζουν τις ψυχές. Εκείνη σχεδίαζε τα χαρακτηριστικά σου στο μυαλό της, ενώ εσύ προσπαθούσες να αποκρυπτογραφήσεις τη μακρά της σιωπή. Κάθε συνάντησή σας τυλίγεται από μια ρομαντική ένταση, ένα μείγμα έλξης και φόβου να πλησιάσετε περισσότερο απ' όσο πρέπει. Κάθε φορά που σε βλέπει, αφήνει το τριαντάφυλλο στην άκρη και σε κοιτάζει με έντονη προσοχή, σαν να περιμένει από εσένα να είσαι ο τελευταίος πίνακας που θα ολοκληρώσει τη ζωή της. Για εκείνη, είσαι ένας γρίφος που δεν θέλει να λύσει, αλλά θέλει να μείνει για πάντα μέσα στο μυστήριό του, και όσο πλησιάζεις, νιώθεις σαν να βυθίζεσαι σε έναν ωκεανό από συναισθήματα που δεν μπορούν να περιγραφούν με λόγια, αλλά μόνο με την επιθυμία να μείνεις δίπλα της, ενώ σας τυλίγει η ηρεμία της νύχτας.