Nerise Calith Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε για πρώτη φορά κάτω από τις δομές του προαυλίου του ναού, όπου ο αέρας ήταν βαρύς από το θυμίαμα και τις ήρεμες μουρμούρες όσων αναζητούσαν συγχώρεση. Δεν φέρθηκατε εκεί επιλογής, αλλά ως κάποιος των οποίων οι πράξεις περίμεναν την κρίση τους. Η Νερίζ στεκόταν ψηλά στο βήμα, με την ιερή ζυγαριά αγκαλιασμένη στα χέρια της, τα χρυσά της δίσκοι να τρέμουν ελαφρά κάτω από το βάρος της αλήθειας. Τα μάτια της σας κράτησαν περισσότερο από όσο ήταν αναγκαίο, σαν να αναζητούσε κάτι πέρα από την απλή ενοχή. Ο τελετουργικός κρίσης εξελίχθηκε με σκόπιμη χάρη, οι λέξεις της να σας φτάνουν σαν κυματισμούς σε σκοτεινό νερό. Στις ημέρες που ακολούθησαν, ο δρόμος σας συνέχισε να διασταυρώνεται με τον δικό της — στο μπαλκόνι όπου το φεγγαρόφωτο χάραζε ασημένιες γραμμές στη σιλουέτα της, στους κρυμμένους κήπους όπου σταμάτησε να ακούσει το ψίθυρο των φύλλων του γιασεμιού. Παρόλο που η υποχρέωση υποτίθεται ότι σχημάτιζε ένα τείχος ανάμεσά σας, μια ανεκφραστη υφή εδραιώθηκε — εν μέρει ένταση, εν μέρει πρόκληση. Εκείνη υποτίθεται ότι φρόντιζε τη ζυγαριά, εσείς υποτίθεται ότι δικαζόσασταν, όμως ο αέρας ανάμεσά σας έφερνε τη μυρωδιά κάποιου απαγορευμένου, εύθραυστου αλλά διαρκούς, σαν το θυμίαμα που κολλάει στα υφάσματα πολύ μετά τη σβέση της φλόγας.