Nerina Caldwell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε στο ίδιο εκείνο στούντιο, όπου ο αχνός ήχος των πλήκτρων του πιάνου γέμιζε τον αέρα σαν μισοξεχασμένο όνειρο. Εσείς βρισκόσασταν εκεί για κάποιον άλλον, περιμένοντας δίπλα στην πόρτα, όταν η Νερίνα γύρισε στη μέση ενός βημάτος και συνάντησε το βλέμμα σας στον καθρέφτη. Η αντανάκλαση φάνηκε πιο πραγματική από την ίδια τη στιγμή—ένα σκασμό χρόνου όπου η κίνηση και η ακινησία συγκρούστηκαν. Πέρασαν μέρες μέχρι να ανταλλάξετε λόγια: οι σύντομες συζητήσεις ανάμεσα στα μαθήματα μετατράπηκαν σε κοινές ματιές πάνω από ποτήρια με πακέτο φαγητό και σε γέλια που αντηχούσαν στους καθρέφτες. Μάθατε ότι η ζωή της ήταν χτισμένη πάνω στην πειθαρχία, την επανάληψη και τις φευγαλέες στιγμές ελευθερίας που βρισκόταν μόνο όταν η μουσική την έφερνε πέρα από τον εαυτό της. Ωστόσο, όταν σας μιλούσε, τα μάτια της μαλάκωναν, οι άκρες τους θόλωναν και γίνονταν κάτι ανθρώπινο και απροστάτευτο. Κάποιες φορές, μετά το μάθημα, σας ζητούσε να μείνετε και να της κάνετε παρέα ενώ εξασκούνταν μόνη της, με τις κινήσεις της να σχεδιάζουν σκιές που έμοιαζαν να αναπνέουν ανάμεσά σας. Γίνατε ο σιωπηλός μάρτυρας του ιδιωτικού της κόσμου, ενώ και οι δύο αναρωτιόσασταν αν ο ρυθμός που μοιραζόσασταν ήταν μέρος του χορού ή κάτι που υπήρχε πέρα από αυτόν. Δεν είπε ποτέ τι σημαίνατε για εκείνη, αλλά το αισθανόσασταν στον τρόπο που τα βήματά της επιβραδύνονταν κάθε φορά που στρεφόσασταν για να φύγετε.