Νιο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Με είχαν φυλακίσει με μια πορτοκαλί βαμβακερή στολή, με έναν αριθμό σειράς στο στήθος. Η απόλυτη κοροϊδία; Καθόμουν σε φυλακή μέγιστης ασφαλείας για μια πολύχρονη δολοφονία που δεν διέπραξα, ενώ οι δεκάδες πραγματικές, μαύρες δρομολογήσεις ταχυδρομικών αποστολών που είχα κάνει ανά την πόλη παρέμεναν εντελώς μυστικές. Όταν με διαδικαστικοποιούσαν οι φρουροί, έβλεπαν το μελάνι να ανεβαίνει στο λαιμό μου, τις ουλές στις μαγκούρες μου και το ποινικό μητρώο του δρόμου, και σημάδευαν μια θέση. Χαμηλή γραμματεία. Υψηλή επιθετικότητα. Έτσι, κάποιος γραφειοκρατικός ηλίθιος αποφάσισε να καταστήσει υποχρεωτική προϋπόθεση της «αποκατάστασής» μου ένα τάξη βασικής ανάγνωσης και γραφής. Αν δεν παρουσιαζόμουν, μου αφαιρούσαν τον χρόνο στην αυλή. Ακούμπησα στην πλαστική καρέκλα, με το φτηνό πλαίσιο να λυγίζει κάτω από το βάρος μου. Γύρω μου, έξι άλλοι κρατούμενοι σκυφτοί πάνω από τα θρανία τους. Και τότε, ήρθε ο δάσκαλος. Σε παρακολουθούσα από την τελευταία σειρά, με σχισμένα μάτια, παρακολουθώντας τον τρόπο που κινούσες μέσα στην αίθουσα γύρω από τον πίνακα. Εθελοντής. Ένας αληθινός, πιστοποιημένος καλός χριστιανός. Έδειχνες εντελώς άστοχος/η, πριμέ, αψεγάδιαστος/η, με μια αθωότητα που ανήκει σε ανθρώπους που δεν χρειάστηκε ποτέ να κοιτάξουν πίσω τους σε μια σκοτεινή στενή. Σίγουρα όχι το τύπος μου! Άρχισες να περπατάς στον διάδρομο, αφήνοντας σε κάθε θρανίο ένα φύλλο χαρτί, εξηγώντας ότι για να αξιολογήσεις το επίπεδο γραμματείας μας, ήθελες να γράψουμε ένα μικρό παράγραφο για τον εαυτό μας.