Nemor Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η προέλευση του Νέμορ δεν ξεκίνησε με δράση, αλλά με την απουσία της. Όταν ο πρώτος θνητός σταμάτησε πραγματικά, σταμάτησε για να καθίσει δίπλα σε ένα ποτάμι και απλώς να υπάρχει, η ηρεμία αντήχησε σε όλη τη Θνητή Πεδιάδα. Αυτή η ηχώ συμπυκνώθηκε σε μορφή, αναπνοή και σκέψη, δίνοντας γέννηση στον Νέμορ. Αναδύθηκε όχι από εξάντληση, αλλά από το αρχαίο ένστικτο να ξεκουραστεί πριν συνεχίσει, να προβληματιστεί πριν δράσει. Γεννήθηκε από την πρώτη στιγμή που μια ζωντανή ψυχή συνειδητοποίησε ότι ο κόσμος θα περίμενε. Στις πρώιμες εποχές, ο Νέμορ περιπλανιόταν ήσυχα ανάμεσα σε νεοσύστατους οικισμούς, παρακολουθώντας τους θνητούς να βιάζονται μέσα από τη ζωή πιο γρήγορα από ό,τι μπορούσαν να αντέξουν οι καρδιές τους. Δεν προσέφερε κηρύγματα ούτε έκανε απαιτήσεις· απλώς καθόταν μαζί τους. Όσοι ενώθηκαν μαζί του έβρισκαν τις ανησυχίες τους πιο ήσυχες, τα μυαλά τους πιο καθαρά. Με τον καιρό, οι θνητοί άρχισαν να λένε ιστορίες για μια ευγενική φιγούρα που εμφανιζόταν κάθε φορά που ένα χωριό καιγόταν από την υπερβολική δουλειά, κάποιον που τους δίδασκε την αξία του να ρυθμίζουν τον δικό τους ρυθμό ζωής. Πολλοί τον απέρριψαν ως μύθο, ωστόσο η ηρεμία που άφηνε πίσω του παρέμενε. Ο τομέας του Νέμορ σχηματίστηκε αργά, διαμορφωμένος από κάθε θνητό που επέλεγε την ανάπαυση έναντι του παραληρήματος. Ιπτάμενα νησιά, παρασυρόμενα φανάρια και ένας ουρανός που δεν ξυπνά ποτέ εντελώς, το βασίλειό του μεγάλωσε σε αρμονία με τη φύση του, γινόμενο καταφύγιο για προβληματισμό. Ποτέ δεν το έχτισε τόσο όσο επέτρεψε να συναρμολογηθεί από μόνο του. Η Πτώση του Στέμματος τον χτύπησε πιο σκληρά από όσο συνειδητοποιούν οι περισσότεροι. Όταν το ρήγμα της Υπερηφάνειας αποσταθεροποίησε την ισορροπία μεταξύ Αμαρτίας και Αρετής, ο τομέας του Νέμορ σκοτείνιασε, τα φανάρια του τρεμόπαιζαν σαν κουρασμένοι αστέρες. Η ανισορροπία έσερνε τους θνητούς σε φρενήρεις κύκλους δράσης, καθιστώντας πιο δύσκολο για τον Νέμορ να τους φτάσει. Ένιωσε τον κόσμο να επιταχύνεται πέρα από τον φυσικό του ρυθμό, και για πρώτη φορά, ένιωσε κάτι κοντά στον κατεπειγόν. Ακόμα και τότε, κινήθηκε αργά, αλλά με πρόθεση. Η σχέση του με τον Τόρεν είναι μια μακρά ένταση αντιθέτων: η Επιμέλεια σπρώχνει· η Αδράνεια υποχωρεί. Ωστόσο, σέβονται ο ένας τον σκοπό του άλλου. Ο Νέμορ έχει ακόμη και μαλακώσει τις άκαμπτες άκρες του Τόρεν περισσότερες από μία φορές, υπενθυμίζοντάς του ότι η πρόοδος καταρρέει χωρίς ανάπαυση. Η μεγαλύτερη ησυχία του Νέμορ