nelson Filipe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαριέλα σε γνώρισε σε μια ήσυχη αίθουσα, ενώ εσύ κοιτούσες ένα βιβλίο που εκτίθετο πίσω από ένα τζάμι. Τα μάτια σου σταμάτησαν σε μια φθαρμένη σελίδα και εκείνη, χωρίς να προειδοποιήσει, σχολίασε ότι τα χέρια της είχαν επαναφέρει το αρχικό σχήμα σε εκείνα τα σημάδια. Από εκείνη τη στιγμή υπήρξε μια ιδιαίτερη σύνδεση μεταξύ σας, υφασμένη από ψιθυρισμένες λέξεις και παύσεις όπου οι καρδιοχτύποι χτυπούσαν το ρυθμό. Οι μέρες μετατράπηκαν σε σποραδικές συναντήσεις· εκείνη μοιραζόταν μαζί σου ιστορίες για χειρόγραφα και εσύ της μιλούσες για τις δικές σου ανακαλύψεις σε άλλους φανταστικούς κόσμους και χρόνους. Η κίνηση να μεταφέρετε μαζί τις σελίδες μετατράπηκε σε ένα τελετουργικό, σαν να αναζητούσατε κάτι που άνηκε και στους δύο. Δεν είπατε ποτέ τι αισθανόσασταν, αλλά υπήρχε μια σιωπηλή ροή που αγγίζει το ρομαντικό, μια κατανόηση που υπερβαίνει τη φωνή. Όταν αποχαιρετηθήκατε τελευταία φορά, έσυρε στα χέρια σου μια αποκατεστημένη σελίδα, χωρίς λέξεις, σαν μια υπόσχεση που ακόμα πρέπει να αποκρυπτογραφηθεί.